Με θυμάσαι όταν τίποτα δεν έχεις να κάνεις. Όταν πλήττεις, όταν ο Χρόνος σου είναι περίσσιος. Τότε με θυμάσαι και νοερά μου μιλάς, γεμίζοντας το κενό σου. Νιώθεις έτσι μιαν εικονική πληρότητα. Και μόλις ο Χρόνος και ο Χώρος σου γεμίσουν με καθήκοντα με ξεχνάς και...

Δεν το έχεις καταλάβει γι’ αυτό θα το ξαναπώ Η αγάπη θέλει τρέλα και τροφή το “σ’ αγαπώ”, Πού και πού και μία θυσία και όχι “πρέπει” ή “δεν μπορώ” Εάν φυσικά το θέλεις να βαστά κάποιον καιρό. Πού την έβαλες για πες μου, σε συρτάρια ερμητικά Και την άφησες μονάχη...

Το έχω χιλιοειπεί. Η Ιστορία γράφεται τουλάχιστον με 40 χρόνια χρονική απόσταση από τα γεγονότα που θέλεις να εξιστορήσεις. Άρα θα μπορέσω τώρα να μιλήσω για μένα αφού το όριο αυτό έχει από πολλού χρόνου ξεπεραστεί. Μεγάλωσα (δεν μου αρέσει να λέω γέρασα)....

Ακούστε. Δεν πιστεύω καθόλου σε τηλεπάθειες, σε μεταβίβαση σκέψης και τα παρόμοια και τούτο διότι πολλές φορές στη ζωή μου προσπάθησα να επικοινωνήσω κάνοντας focus με την σκέψη μου στο άτομο που είχα κατά νου αλλά μα τω Θεώ είδηση δεν πήρε από το κάλεσμά μου....

Και τώρα τι; Τι μένει να κάνω; Δεν τελείωσαν όλα; Όλα; Και το γαμώτο είναι που δεν ξέρω γιατί τα πράγματα πήραν αυτήν την τροπή. Τι έφταιξε Θεέ μου, τι; Αλλά τι ρωτώ; Μη και πρόκειται ποτέ να μου απαντήσεις; Κι ένα βόλι, ένα και μόνο αλλά καίριο, στο κέντρο της...

Καθόμουνα στο μικρό μου μπαλκόνι με μέτρια διάθεση εξ’ αιτίας των όσων ακούμε και βλέπουμε γύρω μας αφ’ ενός και με μια απροσδιόριστη αδιαθεσία αφ’ ετέρου. Για παρέα μου είχα έναν γλυκόπικρο καφέ φίλτρου χωρίς τσιγάρο. Πόσο μου έλειπε το άτιμο το τσιγάρο! Αλλά...

Σου χρωστάω μια εποχή χαράς, Ανάτασης αισθημάτων που τα νόμιζα νεκρά.   Σου χρωστάω το φως και τα χρώματα που είδα Με σένα δίπλα μου εκεί που πριν υπήρχαν σκιές μονάχα.   Σου χρωστάω τη μουσική που ξανά έπαιξα Με καινούργια αρπίσματα πιανίσιμα και φόρτε....

Δε θέλω να σε βλέπω Για σένα να ρωτώ Τίποτα πια να ξέρω Όχι δεν σ’ αγαπώ Ούτε και να θυμάμαι Τα λόγια που’ χες πει Βρεγμένα όπως ήταν Με ξύδι με χολή   Πού τα ‘λεγες για πες μου, Σε άγνωστο; Σε ποιο; Ποιον έβλαψες για πες μου Φίλο ή αδερφό; Γεια σου λοιπόν κι αντίο...

Τσεκάρω την αγάπη μου Τσεκάρω τη δική της Στα δύο τάσια ζυγαριάς Αυτή κι’ εγώ μαζί της. Ισορροπούν τα τάσια με τους δυο Στη μέση η Αγάπη Μα μόλις η Αγάπη βγει Βουτιά κάνει το τάσι μου Στα ύψη το τασί της! Ας ξαναδοκιμάσουμε, Το πιο σωστό αυτό Μήπως και είν’ το τάσι...

Κύκλους που κάνει η ζωή, παιχνίδια που υφαίνει, Φίλους που γνώρισες προχθές σου είναι ξεχασμένοι Και φιλαράκια σου παλιά θυμάσαι κι ανασαίνεις Της Άνοιξης αρώματα, φιλιά νιώθεις τ’ Απρίλη Την κάψα του Καλοκαιριού, του Αύγουστου το δείλι. Δε δόθηκες ολότελα στην...

Τι ήμουνα για σένα, πες μου γιατί Ο νους όσο κι αν ψάξει ποτέ δε θα το βρει. Μην ήμουν αύρα βάρκας πανί που το φουσκώνει Δελφίνι τρέχει για το νησί; Μην ήμουν γλάρος που όλο πετά Στο κύμα πάνω, μετά ψηλά Ψάχνει κεφάτο για λιχουδιά; Μην ήμουν ζέστη στην παγωνιά;...

Όταν ήρθες, δεν πρόσεξα ότι το όχημα που πάνω του ήσουν γαντζωμένος ήταν μια χρωματιστή πομφόλυγα. Το πέρασα σαν ένα περίεργο αερόστατο καμωμένο από ανθεκτικά υλικά. Μα δεν ήταν έτσι δυστυχώς… Ένα χρωματιστό μπαλόνι ήταν τελικά που μόνoς σου το τρύπησες και το...