Μου ’πες πέντε   σκάρτα λόγια ’κείνη τη βραδιά κι από τότε δε σε θέλω πια Ήτανε και όσα είχα σβήσει από καιρό, μαζευτήκανε ηφαίστειο Σκάρτα λόγια πρόσεχε τη νύχτα να μη λες, αγριεύονται και φεύγουν, φεύγουν οι καρδιές μόνο γλύκα θέλει, θέλει η νυχτιά το σκοτάδι...

Η καρδιά σου, το ξέρω, αγαπά. Όμως ο χρόνος θα δείξει αν αξίζουν όλα αυτά ή αν θα νικήσει η θλίψη... Οι καρδιές είναι για ν’ αγαπούν και τα λόγια είναι για να πονάνε. Κράτησε όλα αυτά που σου πάνε κι άσε τ’ άλλα στη φωτιά να καούν Το ξέρω ο χρόνος είναι πάντα...

Ένα πουλί πατημένο, σχεδόν χαλκομανία στο οδόστρωμα. Ανταλλαγή μετάλλων και ιχνοστοιχείων από το πετούμενο στο οδόστρωμα, στη γη. Από τον ουρανό στο χώμα. Από το κάτι, στο τίποτα. Πόσες εκατοντάδες φορές πηγαινοήρθε η μάνα του στη φωλιά για να το κάνει από αυγό...

Η πισίνα του σπιτιού του Σταμάτη ήταν σημείο αναφοράς της παρέας εκείνα τα χρόνια. Μας άφηνε να κάνουμε μπάνιο και να χαρούμε αρκετά πιτσιρικάδικα καλοκαίρια. Όταν δεν αλωνίζαμε τα γύρω στενά, δεν παίζαμε μπάλα και κουκουναροπόλεμο, πηγαίναμε στου Σταμάτη. Είχε...

Με σταμάτησε στη Μιχαλακοπούλου αγχωμένος. "Νέο Κόσμο" μου είπε. Έδειχνε κονομημένος άνθρωπος και καθώς πρέπει. "Παλιομέρα σήμερα, μου χάλασε το αυτοκίνητο κι έχω και ραντεβού." Δεν πολυμίλησα, μιλούσε εκείνος κι έλεγα κανένα "ναι" κι εγώ. "Έχω να πάρω μια κυρία...

Νύχτα μου λες πως γίνονται άσπρες οι ψυχές, πως νύχτα μόνο σ’ ακούνε οι λέξεις, πως νύχτα ακούς όλες τις πίκρες των ανθρώπων να μιλούν... Είναι μια γλυκιά ερωμένη, που μπορεί να σε σβήσει με μια γουλιά ποτό σε κάποιο ξεχασμένο μπαρ και με δυο ρουφιξιές τσιγάρου στη...