Πέταλο μαργαρίτας κύλησε στις φλέβες μου κολύμπησε το σ’ αγαπώ μου φίλησε απ'το αίμα μου κοκκίνησε Θεέ μου φεγγάρι γιόμισε στη νύχτα αχτίδες σκόρπισε κι άσπρο πανί ανέμισε πες της το πώς με κέρδισε Πες της το πώς ακάτεχος ήμουν δειλός και άφτιαχτος πες της πως...

Πρώτος νεκρός ο ήχος σα σφαίρα παγώνει τη μέρα με ταχύτητα φωτός Αιμοβόρος εχθρός ο αξόδευτος χρόνος της καρδιάς ο χτύπος ανώφελος σκοπός Νεκρώσιμη ακολουθία λυγισμένα κεριά βήματα αργά κορδέλες στα μωβ Αόρατα τα δάκρυα μιας χαμένης αλήθειας Θολοί οι αναστεναγμοί...

Σκοτείνιασε και ο νους στο απέραντο τρέχει στων ερώτων τα λιβάδια Ταπεινά πιστή η σκέψη γονατισμένη περπατά Στο τάμα της νύχτας Το αστέρι θα φωτίσει απόψε τα γενναία μυστικά Της μέρας τα περισσευούμενα Το φεγγάρι θα απλώσει χρυσαφένια σκαλιά Να ανέβει το θαύμα...

Στα σκαλιστά σου πετράδια ζωή φιλόξενη ζωή γελαστή Μετάξια απλώνουν στη στεριά  χρυσάφι στάζει ο ήλιος Στις περήφανες κορυφές λευκές φορεσιές του χειμώνα Άγριες θυμαρίσιες φιγούρες Δροσουλίτες της μνήμης Στο φαράγγι του Κόρακα ένας ήχος απλώνει πένθιμος Της...

Ω εσείς αγαλμάτινες μορφές και νεκρές σιωπές στο πέρασμα του χρόνου ηλιολούλουδο ανθίζει στο σκοτάδι σας   Ω εσείς άγνωστες φωνές και μελωδίες παράταιρες στο πεντάγραμμο γράφει ο συνθέτης εαυτός τον άηχο σκοπό σας   Ω εσείς περασμένες στιγμές και λευκές...

Ο ήλιος του μεσημεριού ροδάκινο γλυκό με σιγοκαίει και τζιτζικιάζει ο νους για τ’ άφταστα και τ’ ανημπόρετα Νερό γάργαρο σχεδόν κελαηδιστό  τιτιβίζει στα σωθικά μου Μερώνουν οι πληγές του χειμώνα   Ήρθες θύμηση σαν κατακόκκινο καρπούζι και γλύκανε η σκέψη...

Μην αρνηθείς μη μ’ αρνηθείς Αν είσαι εδώ και δε χαθείς Τότε μπορεί να ξαναρθείς Τότε μπορεί και να βρεθείς Μη μου ζητάς μη με ζητάς Αυτά που θέλεις μην ξεχνάς Αυτά που θες να τα τιμάς Αυτά που θες μην παρατάς Μη μου το λες να μη μου λες Πως δεν τραβάν οι αντοχές να...

Aνακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του 1ου Ποιητικού Διαγωνισμού Bonsaistories. Το αποτέλεσμα κρίθηκε με βάση το άθροισμα των θετικών σχολίων που συγκέντρωσε το κάθε ποίημα. Σημειωτέον ότι για να είναι αντικειμενική η βαθμολογία δεν προσμετρήθηκαν διπλά σχόλια που...

στις Δ. και Γ. Τα βράδια ονειρεύομαι συχνά Μορφές γλυκές να ταξιδεύουν Ξαπλώνουν πάνω στον αέρα Και χαϊδεύουν την ανάσα μου Μου λένε να μη φοβάμαι Τον κόσμο τη μοίρα τη ζωή Και αγγίζουν με άηχες λέξεις Της ψυχής μου τα πλήκτρα Ηχηρή η μελωδία της σιωπής Το αντίο δε...

Η Ισμήνη, καθόταν δακρυσμένη σε έναν βράχο στη θάλασσα. Με ένα μαντήλι σκούπιζε συνεχώς τα δάκρυά της. Κοίταζε τον ήλιο με πίκρα. Τη θάλασσα με αναστεναγμούς. Στο βαρκάκι δίπλα, ένας σιωπηλός ψαράς τσαλακωμένος από την αλμύρα και τα χρόνια, την κρυφοκοιτούσε. Σαν...

Οι σκιές των χαμένων ονείρων χτυπούν μεσάνυχτα την πόρτα Κερνάνε απλόχερα κρασί της λήθης έχοντας ύπουλα στάξει το δηλητήριο μιας μόνιμης και θλιβερής θύμησης Στέκονται γυμνές προκλητικές με σαγήνη γλυκιά και ζηλευτή με σάρκα ανέπαφη παρθένα Τα ιδρωμένα χέρια σου...

Δέντρο ζωής Λυγισμένα τα κλαδιά σου όμορφα στέκουν Πράσινα και ξερά τα φύλλα σου σκορπίζουν Με ανθισμένες πινελιές ζωγραφιστές Τα όμορφα άνθη σου ξεπροβάλλουν περήφανα Ενάντια στο χειμώνα της καρδιάς που καρτερά Ενάντια στον κεραυνό της ζωής που καραδοκά Στο...

Ο Έρωτας μου ευλόγησε τη ζωή Θυμιάτισε το ιερό της Αγάπης Και άναψε κερί της Προσμονής Συγχώραγε τα βαριά μου κρίματά Και έσβηνε τις παλιές αμαρτίες   Ο Έρωτας μου ευλόγησε τη ζωή Εικόνες προσκύνησα με Πίστη Και με λουλούδια τις έρανα Αφήνοντας γυαλιστερά Τάματα  ...

Η άνοιξη έφυγε σου λέω μα εσύ επιμένεις πως πίσω μου στέκει... Παίρνω μολύβια και χαρτιά γράφω εκείνες τις εξισώσεις τις δύσκολες και τις στριφνές με γράμματα και αριθμούς και λογικά στο αποδεικνύω πως θέλει μια εγκυμοσύνη για να ’ρθει πάλι η εποχή των ανθισμένων...

Όμορφοι οι αστερισμοί απόψε θυμίζουν τη γιαγιά μου τη Τζαμπί[1] όπως τη φώναζε ο παππούς μου. Έδειχνε τα νεφελώματα στον ουρανό κι έλεγε πως είναι ο ποταμός Ιορδάνης. Νοσταλγική μυρωδιά από βασιλικό στο γλαστράκι μιας αγαπημένης αυλής. Θυμήθηκα το ματωμένο δάχτυλο...

Φεύγω… Με ένα ξύλινο κουπί πάνω σε σχεδία που φτιάξαν μία νύχτα όνειρα ναυαγοί Ένα ατίθασο κύμα  σε γη απάτητη ας βγάλει το κορμί ξέπνοο και μελανό με την ψυχή τρεμάμενη μα ζωντανή   Φεύγω… Με την επιθυμία της ανάμνησης τη νοσταλγία των ρόδινων χρόνων τότε που...

Φεγγάρι χρυσαφένιο Με βελονάκι κέντησα Ολόλευκό σεμέ Στο τέλειωμα του έβαλα Δαντέλα κρεμαστή Κι  ένα τραπέζι ξύλινο Με σκαλιστά λουλούδια Με μία σκάλα κρεμαστή Στον ουρανό ανεβάζω Κάνε μου λίγο χώρο Λέω να βεγγερίσουμε δίπλα σ ‘ ένα κρατήρα με παγωμένη τσικουδιά...

Συνήθισα να καρτερώ   τα τρένα στους σταθμούς Τρύπωνα το βλέμμα μου στα αχνισμένα παραθύρια των βαγονιών και χάζευα Ταξιδιώτες όλων των λογιών Για λίγο τα λέγαμε σιωπηλά μερικοί μου κούναγαν και το χέρι Περισσότερο τα παιδιά  που κρεμόντουσαν στα τζάμια Κι ύστερα...