Αχνιστές οι αναμνήσεις έρωτας φθινοπώρου Γιασεμί μυρίζουν οι αλλοτινές μας στιγμές Πορσελάνινες οι σκέψεις και μελένια τα φιλιά Ροφήματα ονείρων  με χαμομήλι και μέντα Κολυμπήσαμε μαζί στο αβέβαιο αύριο Πετάξαμε ψηλά στο διάφανο ουρανό Μια καντάδα ρετρό...

(Φωτογραφία: Στράτος Γιαννόπουλος) …τρίτο ταξίδι σήμερα στην περιπλάνηση μας στην θάλασσα των ιδεών, ανακαλύπτοντας στο διήγημα που ακολουθεί μέρη μυστήρια, ανασαίνοντας τον πόνο και τον φόβο, με τελικό στόχο την εξιλέωση. Γιατί κάποιες φορές για να πετύχουμε τους...

Ήταν η δυσκολότερη ώρα αποχωρούσε ο ήλιος  και τέλευε η αγάπη Απεγνωσμένα κοίταζα μακριά Στο απέναντι βουνό ο κατακόκκινος ήλιος μου έλεγε το αντίο και ορκιζόταν ραντεβού στην επόμενη Ανατολή Και εδώ αντικρυστά με μάτια κλαμένα πονεμένοι οι ψίθυροι θλιμμένες κι οι...

Βαλίτσες γεμάτες από κειμήλια αναμνήσεων στο χέρι κρατάς Σπανίως σκέφτεσαι το χρόνο που με μαστίγιο χτυπά ετούτη την άμαξα Γέρασε το άλογο αγκομαχά στη διαδρομή Κρεμασμένος στο παραθύρι τη θέα χαζεύεις της αρυτίδωτης φύσης Ένα δάκρυ θα σε βρει δραπέτης τολμηρός...

Ο Αγησίλαος ίσιωσε το καφέ του σακάκι και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Με επιδέξια κίνηση στερέωσε το καπέλο του και ξερόβηξε. Ύστερα πήρε τη μαύρη ομπρέλα του, την κρέμασε στον καρπό του και άνοιξε την πόρτα. Για μια στιγμή κοίταξε την άδεια πολυθρόνα στο σαλόνι,...

Αχ ζωή Στον ιστό της αράχνης Ακουμπά το μαζί   Σε παγίδα Κρεμιέται η καρδιά Και γεννά την ελπίδα   Ορκισμένο φιλί στο ρολόι σου τάζω των αιώνων στιγμή   Σε κερί μία φλόγα ζεσταίνει μια ευχή δροσερή   Το μετά το φοβούνται μονάχα τα σπασμένα φτερά...

Το φεγγάρι με θρέφει Στους κρατήρες γυρνώ Τα όνειρά μου τα βρέφη Με φανάρι κρατώ Είναι η μέρα μου λίγη Κουβαλά μια σιωπή Μα στη νύχτα θα φύγει μια κρυμμένη κραυγή Μες στη νύχτα γεννιέμαι Αρχηγός και θεός Μες στη νύχτα γελιέμαι πως δεν είμαι...

Αντίο μη λες… Ας πούμε μία καληνύχτα Από εκείνες που λούζει το φεγγάρι και κοροϊδεύει ο ήλιος Στα στενά άφησέ την να κάνει καντάδα στα πληγωμένα μας όνειρα κι ας μας βρει η νύχτα με εφιάλτες αρρωστημένους Αντίο μην πεις… Άσε τα χείλη να σφραγίσουν στη σιωπή της...

Από τα βάθη τση καρδιάς μονολογεί τ’ αμπέλι Στάζουνε μέσα μου ευχές στάζουνε σαν το μέλι Να χαμηλώναν τα βουνά να σμίγαν οι ανθρώποι Να μπερδευόταν η λαλιά να μπέρδευαν οι τόποι Σοφός δεν έγινα ποτές το μυστικό δεν ξέρω Πώς να ανθίσει η ανθρωπιά ρωτάω κι υποφέρω...

Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου κι ας μας έριξαν στο σκοτάδι Σε τούτο το ανέλπιδο μπουντρούμι μαρτυρήσαμε μια γαλάζια θάλασσα φτιάξαμε ένα δεύτερο ουρανό Στο σκοτάδι που μας επέβαλλαν αστρικά ταξίδια κάνουν οι σκέψεις Δεν ξεπέσαμε αγαπητέ μου Γιατί στην κόρη του ματιού...

Υποσχέσεις τα βαγόνια της ζωής σε σκουριασμένη ράγα ταξιδεύουν Σάπιες οι ρόδες που γυρνοβολούν Φθαρμένες οι βαλίτσες ευτυχίας Το ψεύτικο τρένο της ελπίδας καπνίζει σαν περνά από μπροστά κι εσύ με το παιδί στην αγκαλιά το μαντήλι σου στύβεις περήφανα σφίγγοντας τα...

Κάπου στη Γη, 20χχ Αγάπη μου, Σου υποσχέθηκα μια ζωή χωρίς πόνο. Σου υποσχέθηκα να σε κάνω να χαμογελάς, μα ετούτο το άθλιο γράμμα μου, όταν θα φτάσει στα χέρια σου θα σε κάνει να κλάψεις με λυγμούς. Τόσο ανίκανος στάθηκα να σου προσφέρω ευτυχία . Δε μπορώ καν να...

Φεγγάρι μη βγεις απόψε Άσε τους νεκρούς να γυρνούν Στο σκοτάδι άσε τις ψυχές στα τυφλά να γυρεύουν του θανάτου το άδικο Μη βγεις απόψε φεγγάρι ορκίσου μια απουσία στην παρουσία της νύχτας Να γεννήσει κραυγές η σιωπή των αγγέλων Κρύψου απόψε φεγγάρι από ντροπή κι...

Γράφω κάτι αστείο Στο μικρό μας βιβλίο Να το λέμε κι οι δύο μία ζέστη μία κρύο Θα σε χαϊδεύουν οι λέξεις θα φωνάζω να παίξεις θα φωνάζω να αντέξεις τις αστείες μου σκέψεις Θα στο πω στο κρεβάτι σα φιλάω την πλάτη θα στο πω σε κατάρτι με καπέλο ενός ναύτη Σ’ ένα...

Τσιγάρου καύτρα κι απόψε εδώ στον καπνό σου τυλίγομαι και καρτερώ μαρτυρικά το πύρινό σου δαχτυλίδι Να περάσει ανάμεσα πιστός και τρωτός ο εκπαιδευμένος εαυτός Να χειροκροτήσει με δέος το εγωιστικό σου κοινό σ’ ένα τσίρκο απάτης Σου ορκίστηκα έναν θάνατο          ...

Δε σβήνεται ποτέ ετούτη η γραμμή το τρένο περνάει πάντα από εδώ σα φάντασμα μετρά τις ώρες τριγυρνώντας πονηρά στους σταθμούς Δε χάνεται ποτέ ο δρόμος αυτός περνά από χωράφια και λίμνες από έρωτες που καπνίζει η μηχανή και αναστενάζει η διαδρομή Δεν τελειώνει ποτέ...