Σταγόνα της βροχής ζεστή κυλά στο φύλλο τρυφερά Και φτιάχνει μονοπάτια υγρά στις όμορφες ραγάδες του   Κεχριμπαρένιο το ρετσίνι στο πεύκο το μοναχικό που σέρνει αργά το βήμα του στο πέρασμα της ώρας   Αίμα που αιματοκύλησε σε δάχτυλο λευκό και μεταξένιο...

Άγραφο λευκό χαρτί, μικρό και ξεχασμένο Βαστούν τα χέρια μου τα μωβ που τρέμουν στο σκοτάδι Πάγωσαν τα ακροδάχτυλα στη μοναξιά της νύχτας Με χνώτο αδύναμο, δειλό, παλεύω να ζεστάνω   Ποιος στέκει πίσω μου νεκρός, ποιος μου οδηγά το σώμα Ποιος στο σκοτάδι δίνει...

"Μέχρι τ’ αστέρια…" Ώρα σκοτεινή... Ασυντόνιστα δευτερόλεπτα. Ασυντόνιστος κι εγώ με τη σκιά μου Στο μυαλό μου σβήσανε τα φώτα στην καρδιά μου δύει ο ήλιος Ώρα σιωπής παθητικής δεν τα  μετράω τα λόγια και κείνα πάψαν να μετρούν εμένα Συμφωνία απλή. Μία πυγολαμπίδα...

Στα χέρια της κρατούσε ένα χαρτί από διαφημίσεις. Πριν λίγο μοίραζε τέτοια φυλλάδια στο απέναντι φανάρι ένας όμορφος νέος. Την πλησίασε, της γέλασε και της έδωσε ένα. «Έλα, πάρε και εσύ! Ποτέ δεν ξέρεις!». Εκείνη άπλωσε το χέρι. Μαθημένη σε τούτη την κίνηση....

Απ' τ' άσπρο το παράθυρο κρύβεται μια γυναίκα με αγαλμάτινη μορφή, πίσω απ' την κουρτίνα Δειλά απλώνει τη ματιά στο φόρεμα της μέρας αφήνοντας το χνώτο της στο τζάμι, σα ζωγράφος   Τα όμορφα της δάχτυλα, γράμματα σχηματίζουν γεμίζει η ανάσα της, γεμίζουν και...

  ...για το Βαγγέλη   Έτρεχε με τα χέρια στα αυτιά του. Προσπαθούσε να σταματήσει τις φωνές που άκουγε. «Κοίτα τον, ούτε αυτό δεν κατάφερε να κάνει! Μια αποτυχία σκέτη είναι!». Πίεσε κι άλλο τα αυτιά του και συνέχισε να τρέχει φωνάζοντας δυνατά να...

Ο καπετάν Σίφης γυάλιζε τη μικρή του φίλη στο λιμάνι. Έχουνε χρόνια σχέση οι δυο τους. Απίστευτα ταξίδια. Έχουν ψαρέψει μαζί, έχουν βρεθεί σε φουρτούνες, έχουν περάσει στεναχώριες μαζί και έχουν κάνει γλέντια με φίλους.   Η βάρκα έχει τόσες εικόνες στο μυαλό...

Χθες βράδυ ήρθες και μου άρπαξες ένα όνειρο. Σου είπα ότι είναι δικό μου μα γέλασες! Το έπιασες στα χέρια σου και το ανέμιζες και τριγυρνούσες γύρω μου σαν κατακτητής. Γονάτισα και σε παρακάλεσα να μου το δώσεις πίσω, μα εσύ φαντασμένος - όπως ήσουν...

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2015 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο". Κλικ στην εικόνα για να το κατεβάσετε σε μορφή pdf. Μέγεθος αρχείου 57ΜΒ Κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες για το Καλλιτεχνικό ημερολόγιο...

Έριξα το κέρμα μου αποφασιστικά, τα ανυπόμονα μάτια μου στρίμωξα στους φακούς και κοιτάζω με αγωνία να το βρω εκείνο το πρώτο ανθάκι. Με ξεγέλασε βλέπεις και πάλι η αμυγδαλιά και είπα άνοιξη το χειμωνιάτικο Φλεβάρη και κόντεψα να τα μπερδέψω. Μα πέσανε τα άνθη της...

Ο Γιώργος, καθισμένος στο γραφείο του, σκυμμένος πάνω από έναν υπολογιστή, προσπαθεί να στριμώξει αριθμούς σε ένα εξελόφυλλο. Το τσιγάρο ανάβει στο τασάκι και η στάχτη γεμίζει το τραπέζι. Το μισάνοιχτο παράθυρο την ταξιδεύει στα χαρτιά του αλλά την αγνοεί. Όπως...

Έχω ένα λευκό χαρτί. Εδώ και μέρες έχει πάρει θέση στο γραφείο μου. Στο σπίτι μου. Παντού.  Εδώ και μέρες έχει κολλήσει απάνω μου. Όπου και να πάω, με πιάνει από το χέρι και έρχεται μαζί μου. Κάνω να αφήσω το χέρι μου και εκείνο το γραπώνει. Το λυπάμαι. Και δεν το...

Καθισμένος στο πεζούλι της παλιάς ερειπωμένης μονοκατοικίας με σκυμμένο το κεφάλι, ο Κ. Πέτρου ανάμεσα στις ξεραμένες βοκαμβίλιες και τις λασπωμένες πέτρες του κήπου παίρνει βαθιές ανάσες. Η φωνή του τρέμει, δεν ξέρει πώς να ξεκινήσει τούτη την ιστορία. Το τηλέφωνό...

«10 και 5, 15, και αν προσθέσω και το 20 πάμε στο 35 και μείον 2, 33 και άλλα 8, 41. Σίγουρα 41; Την προηγούμενη φορά ήταν 43; Δε θυμάμαι. Πάμε πάλι από την αρχή» μονολογούσε ο Κ. Αποστόλης περπατώντας «Θα πάρω το λεωφορείο με το νούμερο 430. Κοίτα να δεις έχει το...