Το τέλος της γαλοπούλας
Απόγευμα στο μαγαζί μου με τα Χριστουγεννιάτικα προσπαθώ να επιβιώσω από την τρέλα του κόσμου. Μεγάλοι και μικροί τριγυρνάνε στους διαδρόμους και ο καθένας γυρεύει αγχωμένα και εντελώς παρανοϊκά, να…
Αρχική › Δημιουργοί › Τ › Μάχη Τζουγανάκη
Δημιουργός
Μάχη Τζουγανάκη
Σελίδα 3
Σελίδα 3 από 3
Λέων με ωροσκόπο Καρκίνο
Το πρωτοβρόχι με βρήκε να περιμένω σε μια γωνία μαζεμένη . Τα σπασμένα πλακάκια από το πεζοδρόμιο γεμίζανε με νερά στις λακκούβες που κάνανε και η εφημερίδα που είχα βάλει πάνω στο κεφάλι, είχε ήδη…
Τρία λεπτά
Άπλωσα το χέρι μου με αποφασιστικότητα. Το είχα διαβάσει σε πολλά άρθρα και βιβλία. Κάτι σαν savoir vivre στον χώρο της εργασίας. «Να δείχνετε αποφασισμένος, τολμηρός, σίγουρος αλλά όχι και τόσο…
Ο καλύτερος δάσκαλος
Η κυρία Ειρήνη Χλώρου ήταν χρόνια δασκάλα σε ένα παλιό δημοτικό σχολείο στην Καλλιθέα. Πρώτη και Δευτέρα δημοτικού ήταν οι τάξεις που αναλάμβανε. Κι ακόμα και αν μουρμούραγε στον κάθε διευθυντή της…
Γλυκό δαμάσκηνο
Ο διπλός ελληνικός στο χρυσό μπρίκι καθόταν υπομονετικά δίπλα από το πορσελάνινο φλυτζάνι. Ο ήλιος έριχνε τις καυτές του αχτίδες στο δίσκο που φύλαγε τούτο το άρωμα και χρυσοκίτρινες λάμψεις…
Ένας παππούς…
Κι ύστερα ποιος είμαι εγώ. Ένας παππούς καθισμένος στην πλατεία ενός χωριού που χαζεύει τον κόσμο να περνά μπροστά του και τον χαιρετά. Πού και πού έρχεται και κανένας άλλος συνομήλικος με το ένα…
Δώρο Νο. 36
Τελευταίως σκέφτομαι συχνά το χρόνο που περνά. Καμιά φορά λέω πως άφησα πίσω μου πολλά ανεκπλήρωτα δευτερόλεπτα. Από εκείνες τις στιγμές που σε κάνουν πλούσιο αλλά εσύ κοιτάς από την άλλη πλευρά και…
Πιάνοντας το Μάη…
Ο Μάνος κάθεται στις ρίζες ενός αιωνόβιου πλάτανου. Ένα πορτοκαλένιο τοπίο σχηματισμένο από τα σκορπισμένα ξερά φύλλα του, ομορφαίνει το νου του. Με ένα μπλοκ στο χέρι και την αγαπημένη του πένα,…
15 εσπερινοί
Με τις μελωδίες του Μάνου να απλώνουν στο δωμάτιο και να ξεχειλίζουν οι νότες στο παλιό μπαλκόνι από τις ολάνοιχτες μπαλκονόπορτες, ο Σοφοκλής κοιτούσε με το κεφάλι ξαπλωμένο, την όμορφη Πανσέληνο…
Ο Αστέρης και το αστέρι του
Ο μικρός Αστέρης, ήταν ένα αγόρι ξανθό με φακίδες και άτακτα τσουλούφια που πάντα πέταγαν προς τα πάνω, σα να κοιτούσαν συνεχώς στον ουρανό. Από τότε που τον θυμάμαι να τρέχει στη γειτονιά, πάντα…
Όσκαρ Α’ γυναικείου ρόλου
Την κοίταξα στα μάτια και κατάλαβα. Είχε το βλέμμα της γυναίκας που ήξερα καλά.
Πάντα θα είναι η αρχή…
Στο στενό δρομάκι με τις μωβ χορταστικές βοκαμβίλιες, μία γιαγιά περπατά σιγανά, με βήματα απαλά, σαν εκείνα που κάνει κάποιος που ονειρεύεται ότι πατεί στα σύννεφα, σαν εκείνα που κάνει όποιος…
Η ζήλια
Ο μικρός Πέτρος με το ροδαλό του μάγουλο και τα αφράτα του χέρια κατεβάζει λαίμαργα το κρουασάν σοκολάτας στην κουζίνα κουνώντας ρυθμικά το πόδι του ακούγοντας μουσική από το καινούριο του κινητό.…
