Περπατάς ίσια μπροστά μετρημένα βήματα. Σε κοιτάζω κι έτσι όπως πας άνθρωπος είσαι ή μηχανή; πες μου κι εσύ για τί λογάς; Από το καλούπι το σωστό φτιαγμένος και αυστηρά προσηλωμένος σε καθήκοντα και υποχρεώσεις κι όλη την ψυχή να δώσεις. Μα καημένε μου κι αυτή πόσα...

  Στα αραχνιασμένα σου παράθυρα τρεμοπαίζουνε πέπλα μυστικά. Τα όνειρά σου που ψιθυρίζουν σύντομες κουβέντες δεν προλαβαίνουν τον αέρα που πέρα δώθε τα σκορπά. Στα ερειπωμένα σκαλοπάτια σου ήχοι μακρινοί από χαμόγελα και ποδοβολητά. Τώρα ο άνεμος μονάχα σου...

  Ενώπιος ενωπίω κι απέναντί μου στον καθρέφτη κάθε φορά κι ένα καινούργιο προσωπείο. Άλλοτε ανέκφραστο… βουβό κι άλλοτε άγριο θηρίο. Ενώπιος ενωπίω και σε κοιτάζω … βλέπω τα μάτια σου, που σφίγγονται και λες πως δεν θα κλάψεις κι αναρωτιέμαι κι απορώ ποιος...

Θυμάμαι καλά τη μέρα εκείνη που ο θάνατος και η ζωή γίνηκαν ένα. Κόσμος πολύ μπαινόβγαινε στο σπίτι για να κρατά τα πρακτικά… κανείς δεν έψαχνε για μένα Θυμάμαι τη μητέρα … ζωσμένη… με ξόρκια και με μαγικά να περπατά αλαφιασμένη το βλέμμα της άγριο και θολό λες κι...

Τι μένει όταν τελειώσει η συννεφιά; Ποιος δρόμος  είναι ανοικτός; Ποια διαδρομή σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που είσαι; Ποιο δρομολόγιο ακολουθείς; Σε ποιες στροφές την αποφεύγεις τη σκιά αυτή που σε βαραίνει και σε κρύβει; Ποιο βλέμμα παίρνεις όταν ο ορίζοντας...

  Από τα μάτια της έσταξαν παγωμένα τα δάκρυα και τρικλίζοντας απόθεσαν το βαρύ τους φορτίο στην άκρη του γκρεμού.   Τα χέρια της έσφιξαν τους βράχους κι η παγωμένη ανάσα της φούντωσε ξανά την ανημπόρια της.   Θλιμμένη φύση  ξέπνοη κείτεται στο...

Άσε με να παραπατώ και να γκρεμοτσακίζομαι. Ας έχω σώμα και καρδιά και χέρια και νου και πόδια αφού η ματιά μου τρέχει άσε με να κοιτώ τον ουρανό γιατί αυτός με αντέχει. Άσε με να σιωπώ όταν ο λόγος θλίβει. Ξέρω τι βάρος κουβαλάει η γλώσσα όταν συντρίβει. Άσε με κι...

Αυτοί, που σκυμμένοι προχωρούν μια βοή μονάχα ακούν. Είναι οι κραυγές του θρήνου, που καίει τα σωθικά τους. Είναι η οργή, που ξέφυγε Απ’ της αράχνης τον ιστό. Ανάβει και πυρώνεται μα ξέμεινε μονάχη, ένας κόμπος στο λαιμό. Αυτοί, που σαν αγάλματα πια στέκουν...

Λαμπτήρες πολλοί μα άχρωμοι σε τούτο τον υπόγειο σταθμό. Και μήπως είναι αρκετοί; Για να σου δώσουν μια πνοή την απόφαση να πάρεις; Λαμπτήρες εκτυφλωτικοί!! Κι αυτό το φως που σε οδηγεί; Σε μια δρασκελιά προσεκτική; Δεν είναι εύκολη η φυγή για κάποιον που ακροβατεί...