Μαζεύω τις πέτρες του λιθοβολισμού μου Με ματωμένα δάχτυλα Τρεμάμενα και τσακισμένα Τις βάζω στη σειρά για να τις ζωγραφίσω Κόντρα στο αίμα λίγο χρώμα από το ουράνιο τόξο Σε λίγες σταλαγματιές από δάκρυα. Βλέπετε πως δεν τσιγκουνεύομαι την πολυχρωμία Τιμώ την...

Μέρα ανοιξιάτικη λουλουδιασμένη χτυπάει το τζάμι μου ο ήλιος μα έχω φύγει από καιρό πολύ μακριά με το βαρύ αμπέχονό μου πήγα στον κόσμο των νεκρών κι ας έχει τόση παγωνιά εδώ δεν με πειράζει. Στέκομαι τώρα τόσο κοντά στη λήθη με μαργαρίτες πληγωμένες, που τις φυλάω...

Ξαπλώνεις στην προκρούστεια κλίνη και δένεσαι σφιχτά με τα σχοινιά. Από πάνω σου τριγυρίζουν τα φαντάσματα των προγόνων το βλέμμα τους αιώνια επικριτικό. Μάχεσαι να χωρέσεις ή να περισσέψεις μα δεν ξεσκίζονται οι σάρκες σου. Το κεφάλι σου βράχος τεράστιος, που...

Μια γυναίκα κλαίει μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει. Πόλη άσπλαχνη σπαράζει μέσα σου αυτή η γυναίκα παίρνει στην αγκαλιά της ένα θλιμμένο τραγούδι τραβάει τη μέρα και τη νύχτα μ’ ένα σχοινί το τυλίγει στο σώμα της και στην καρδιά της κρατιέται λέει γερά απ' αυτό το...

  Σαν βρέξει δε θα βλέπεις τα δάκρυά μου. Σαν βρέξει δε θα με δεις που θα σκορπάω στάχτη το κορμί μου στην αγκαλιά τής θάλασσας. Σαν έρθει η καταιγίδα μη σταθείς να σκεφτείς ποια ήμουν και τι ήμουν για σένα. Τρέξε μακριά απ' τη φωτιά τού ουρανού μου σ' ένα απάγκιο...

Έλειπα πάντα απ' την κάθε μας στιγμή, παρούσα σ' ένα παρόν που το εξόριζα. Νότα παράταιρη, σ' ένα τραγούδι που άφησες μισοτελειωμένο. Ατίθασα να μπαινοβγαίνω στη σύνθεσή σου και να νιώθω πως καμία αφιέρωση δε μου ταίριαζε κανένας στίχος δε με αποτύπωνε καμία ιδέα...

Κάποιος σε κυνηγάει. Στο βλέμμα σου ο πανικός. Ο φόβος και το τρέμουλο κάνουν το κορμί σου να σμπαραλιάζεται. Σαν γυαλί που σπάει, έχεις σκορπίσει στο πάτωμα. Δίχως αίμα στις πληγές. Με το πρόσωπό σου άδειο, χωρίς κάποιο χαρακτηριστικό. Και γύρω σου να τριγυρίζουν...

Σκέπασα τα μάτια μου με την παγερή βροχή του φθινοπώρου. Σκέπασα τό πρόσωπό μου με τη μαύρη σκιά της καταιγίδας. Για να μη με βλέπεις σαν θα περνάς μπροστά απ΄το ανώφελο για να μη με κοιτάζεις σαν αλλότρια εικόνα ενός άλλου κόσμου, που τόσο τον ονειρεύτηκες κι εγώ...

Δυο σκοτεινοί διαβάτες του δρόμου λοιπόν. Νόμιζα πως ήμουν μόνη. Νόμιζα πως ήμουν η μόνη. Σε συνάντησα ένα βράδυ, απρόσμενα. Στη νεκρική σιγή της πλατείας, λίγο πριν ξημερώσει. Κάτω απ’ το ρολόι που δείχνει αιώνια την ίδια ώρα. Τα βλέμματά μας δε συναντήθηκαν. Με...

Η Άρτεμις γελάει. Στέκεται μπροστά στο παράθυρο κοιτάζει τον ακάλυπτο και γελάει. "Γεια σου ρε φίλε μου ντουβάρι τι χαμπάρια; Ωραία μέρα σήμερα εεε;" και γελάει. Δυνατά. Σχεδόν υστερικά. Σχεδόν βίαια. Σχεδόν βάναυσα. Το γέλιο της φιδίσιο, ύπουλο και δηλητηριώδες....

Άλλη μια νύχτα ξάγρυπνη. Άλλη μια νύχτα αδιάφορη. Να μη μου καίγεται καρφί για τίποτα. Για τίποτα; Ο σφυγμός μου γρήγορος. Οι ανάσες μου δύσθυμες. Το σώμα σε αστάθεια από την υπερένταση. Τα βήματά μου παίζουν με το μυαλό μου. Με σπρώχνουν, σχεδόν καταναγκαστικά, να...

Περπάτησα κι εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους με τα κομματιασμένα κορμιά, που οι ψυχές τους φτερούγιζαν γυρεύοντάς την Άνοιξη. Πάνω απ' τα σκόρπια σώματα αναζητούσαν τα χέρια πάνω απ' τις σκόρπιες ανάσες αναζητούσαν τα λόγια μέσα απ' τις ανταριασμένες σιωπές ας έτρεχε...

Τουλάχιστον η μουσική χαϊδεύει την καρδιά μου Με βάζει στο ταξίδι, χαϊδεύει τον νου μου Έστω για λίγο Έστω προσωρινά Κλείνω τα μάτια Ανοίγω τα χέρια Κι εκείνα γίνονται φτερά και πετάω στον κόσμο Έστω για λίγο Έστω προσωρινά Άλλοτε έχει μια θλίψη σαν τη χειμωνιάτικη...

Στέκεται εδώ και χρόνια από πάνω μου ένα μαύρο σύννεφο και με χλευάζει κι εγώ, που από μικρό παιδί λάτρευα τα σύννεφα τώρα τα μισώ. Σκόρπισε η ψυχή μου μέσα τους μια νύχτα και σκότωσε το φεγγάρι σκίστηκε η καρδιά μου σε τόσα κομμάτια έσβησαν τα αστέρια σκοτάδι...

Ακροβατεί ο ορίζοντας στο κύμα άνεμος θαλασσινός σε νοητή γραμμή. Ισορροπεί η θάλασσα στα χέρια μου βότσαλα πλέουν στην αγκαλιά μου τούτο το καλοκαίρι με σκορπάει μακριά σε βυθούς ανεξερεύνητους με μια αναπνοή αφήνεται το κορμί και καταδύεται ο νους σε βάθη...

Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα συνωστισμένοι μπροστά σε άγραφες σελίδες γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα της ζωής. Με εικόνες μέσα σε κόσμο ηλεκτρονικό ταξιδεύουμε Αντέχουμε λέμε λίγο ακόμα μπορούμε να περιμένουμε λίγο ακόμα να κάνουμε κάποια σχέδια ακόμα, να...

Αποχώρηση... βήματα παρελθοντικά... Οι νεκροί ξεχασμένοι πρόγονοι επανέρχονται τώρα με την πανάρχαια τιμωρία. Φράζουν το δρόμο σου, γκρεμίζουν τις ιδέες σου για ένα διαφορετικό πέρασμα στον κόσμο. Οι ενοχές σου σαλεύουν σε κάθε γωνιά αυτού του σπιτιού η οργή σου...

Κυματιστή η ανάσα σου χείμαρρος η σκέψη σου σε λιβάδι χρωματιστό όνειρο αλλοτινό και άπιαστο. Το κυνηγάς από παιδί γέρνεις μαζί με τον ήλιο στου δειλινού το φιλί το όνειρο σε προσπερνάει με δυο μάτια φωτιά σε αγγίζει για λίγο και τρέχει να πετάξει ψηλά. Τα σύννεφα...

Σε πέταξα σε ένα σωρό από τσαλακωμένα χαρτιά μια ιστορία δίχως τέλος, μουτζουρώθηκες και πάλι μία αρχή χωρίς σκοπό, που ανακυκλώνεται σε όνειρο ασθενικό κι εμείς δυο θλιβεροί πρωταγωνιστές δύο άβουλα πιόνια πάνω σε μια αιματηρή σκακιέρα. Εγώ κι εσύ, δυο λέξεις...