Με χέρια γαντζωμένα όπου βρούνε μουλιάζουν τα κορμιά στην παγωνιά κι αλύπητα το κύμα τους χτυπά ψυχή να παραδώσουν. Ακούει κανείς;   Άγριος καιρός, δε λογαριάζει και ουρλιαχτά ξυπνούν τη λύπη. Πέρα στα βράχια παραλύει κι ο τελευταίος στεναγμός. Ακούει κανείς;...

Σε κοιτώ κατάματα Δεν τρέχω να το βάλω Στα πόδια έμαθα απλά Τον αγώνα μου να καταβάλλω Η ζωή απαιτεί Θάρρος μα και τόλμη Το φωνάζω δυνατά Και εζητώ συγγνώμη Κάποιες φορές που στάθηκα Αδύναμη σε εκείνη Βαλάντωσα ελύγησα Και χάθηκε η γαλήνη Αυτή που αναζητώ Αυτήν που...

Ζω σ’ ένα σύμπαν που μου ανήκει Σε κάθε διάσταση, σε όλα τα μήκη Παίρνω ένα όπλο και το στρέφω εκεί Εκεί που να το στρέψει κανείς δε μπορεί Εκεί που φωλιάζουν κοινά μυστικά και απαίσια βράδια ενοχικά Μου λείπεις όσο λείπει ο ήλιος του Κρόνου Επιτακτική όσο το...

Ανέμη του παλιού καιρού η μνήμη και γυρίζει, στ' απόβραδα, στα μάτια σου που έλιωναν φεγγάρια, εκεί που ακόμη γιασεμί στη σκέψη σου ανθίζει κι ύστερα σκόνη και καπνός στου κόσμου τα παζάρια. Αλήθεια, πόσα πίστεψα της νιότης παραμύθια, για μια ψυχή κρεμάστηκα στο...

Κάποτε θα ξυπνήσουν από ύπνο βαθύ και μακραίωνο, όσοι γνώριζαν μα δεν αγρυπνούσαν, όσοι αποκοιμήθηκαν στο απολιθωμένο δάσος, πλάι στης ευμάρειας τ’ αγάλματα, χοϊκοί αυτοεξόριστοι Αγάπης και Αρετής. Το ηδονικό μεθύσι σκέπασε, σαν πέπλο σκοτεινό, του σύμπαντος την...

Στης πόλης στάθηκα ένα πεζούλι Δίπλα μου έτρωγαν τα περιστέρια ψίχουλα. Ήταν ήσυχα και ήμουν μονάχη καθώς παρατηρούσα ένα μισογκρεμισμένο μπαλκόνι ενός νεοκλασικού σπιτιού. Φορούσα καφέ μπλουζάκι με ανοιχτό το ντεκολτέ τίποτα το σημαντικό μα φαίνεται αρκετά...

Κάνει κρύο το πρωί, να φοράς ζεστά ρούχα και να δοξάζεις την Ανατολή. Μέσα σου είναι ένας παράδεισος- μα η ζωή κλέβει μακέτες απ’ την κόλαση όπως ο άνθρωπος την ξοδεύει. Βρες όμως έναν τρόπο να καταλαβαίνεις τις κακοτοπιές και οχυρώσου πίσω από των ιδεών τα...

Και μες τα σύννεφα του άγριου βοριά, κοιμόσουνα και εγώ σε ξύπνησα. Σε ρώτησα πού πας, στα μάτια σου κοίταξα, και στο κελί σου σε αντίκρισα.   Μου έριξες ένα βλέμμα γεμάτο απορία και ζεστασιά ταυτόχρονα, Μου είπες το όνομά σου και από την χαρά στα χείλια σου,...

Ας ειπωθούν τα πάντα πια τι φοβάστε; Μιλήστε, φωνάξτε τραγουδήστε γιατί όχι τώρα εδώ αυτή τη στιγμή όχι μετά όχι λίγο αργότερα. Ο χρόνος περνάει και φεύγει Κι ούτε που νοιάζεται για εσάς δεν σας ξέρει, δεν θα σας μάθει ούτε θα σας ακούσει Βάλτε εσείς φωνή δυνατή...

Αρπάζει το ένστικτο της πείνας μου τη γνώση. Δεν έχει κόκκαλα τον σκύλο να ταΐσει. Του αχόρταγου μυαλού το πάθος εβάλθηκε να στραγγαλίσει. Τραπέζι άδειο και δυο χούφτες να μαχαιρώνουν τον παλμό μου. Πιρούνι αν είχαν και κουτάλι θα σφάλιζαν το φαγητό μου. Γι’ αυτό...

Στον 25ο μεσημβρινό τού Μάρτη … Γένοιτο … ήχησε, στρίγκλισμα κάτασπρης καρδιάς, λυρικό ηλιοβασίλεμα άρχισε να ρέει … από ξάστερο λαρύγγι !   Στο άσαρκο στήριγμα τής αγίνωτης πλάτης τού δευτερόλεπτου, τ᾽ ατσάλινο τ᾽ ουρανού εκτόπισμα, συγκόλλησε στη...

Πώς να στεριώσει τούτη η Άνοιξη... στο καταχείμωνο την έντυσες. Μια στάλα ουρανό στα παγωμένα πανωφόρια της καρδιάς τον έκρυψες. Ένα τείχος όρθωσες για παρηγοριά Να σου στάξω λίγη πεθυμιά να δεις την ομορφιά της; Τ’ ανέμελα τα κρίνα τ’ ολόγιομο φεγγάρι Να πιεις απ’...

Στραβό καλούπι μ’ έφτιαξε κι εγώ το πελεκώ Από ποιο άχτι ολύμπιο να είναι καμωμένο… Με εμπρησμό ψυχόρμητο, ψυχαναγκαστικό Εμένα το πρεπούμενο δεν είν’ μοιρογραμμένο Μου δώσανε τα άτυχα να πω εργολαβία Μου είπαν να βουβαίνομαι εν όψη των θεών και να σφυρηλατώ σε...

Πονάει ο χωρισμός, σαν μια πληγή που αιμορραγεί και τρέχει... Πως να κλείσει απ’ την μια στιγμή στην άλλη, πως να σταματήσει να έρχεται η μορφή σου στα όνειρά μου . Και ας ξέρω πως ζούσα σ’ έναν ψεύτικο κόσμο, σε λόγια ψεύτικα σε όνειρα κλεμμένα. Σε ερωτεύτηκα πολύ...

Βγαίνει η νύχτα στις λάσπες λερώνει το λευκό φόρεμά της κι αφού κανείς δε ζυγώνει τώρα πια τη σκιά της που στο φως περισσεύει θυμώνει και κλαίει γιατί κανείς δεν της είπε «Πού πηγαίνεις μονάχη;» - γράφει η Βασιλική...

(Σκέψεις που διαβάζονται και αντίστροφα, απ’ το τέλος προς την αρχή!) Αυτό είναι το μέλλον του κόσμου αντικοινωνικός και μοναχικός κόσμος που θα ζει πίσω από την οθόνη του Δεν θα υπάρχει φιλία και οικογένεια Ο χρόνος θα δημιουργήσει ένα μέλλον χωρίς αξίες Δεν θα...

Σμήνος διαβατάρικων πουλιών διαταράσσει την ουράνια μεγαλοσύνη Συννεφώδεις δοξαριές εξαπολύει η πύλη του σύμπαντος Το απολλώνιο φως διαχέεται παντού Ο ηλίανθος ζωντανεύει αρχαίες μυσταγωγικές ηδονές Όλα μαγνητίζονται από την τέρψη της φύσης και οι δέσμες ηλιακών...

Γιώργος Σεφέρης «Παντούμ». Γράφει ο Κωνσταντίνος Μάντης στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net

Μη φοβάσαι για το σκοινί που βαστώ στο χέρι μου Γνώστης του Γόρδιου δεσμού μπορεί να το ξεδέσει Κόσμημα το ’χω του λαιμού και τάχα ταίρι μου να με κρατά κάτω στη γη σε όρθια θέση Και για το όπλο που κρατάω έννοια μην έχεις άσφαιρα μόνο του φορώ για προστασία Μα για...