«η ζωή περνάει απ’ όλα τα χέρια () θλιμμένη κι ανυπόταχτη () ποια νέα απορρόφηση θα ταίριαζε σ’ εμένα () που κάθε μου ενάργεια () ήθελα μόνο να μαγαρίσω» (Τσιόγγας Γιώργος, ‘’Narcissus Rex’’). Η δεύτερη ποιητική συλλογή του Γιώργου Τσιόγγα φέρει τον τίτλο...

Η πόρτα δεξιά· τι στέκεις και τη θωρείς; τη θύρα δε γνωρίζεις μηδέ τα γράμματα, ευθύς και το κεφάλι στρίβεις; Τι νόμιζες, θ' άφηνα τα χρόνια τα δικά μου να γίνουν παραλήρημα μέχρι τα στερνά μου; Βήματα που θέλησα με σε ν’ ευλογήσουν στιγμές παντοτινές χαράς μήπως...

Στο παραθύρι σου και απόψε ήρθα δειλά-δειλά σου χτύπησα απαλά το τζάμι, μα εσύ δεν έβγαλες μιλιά. Τα δάκρυα στο πρόσωπό σου κύλησαν καυτά, ήρθα για να γίνουμε ένα και να θυμηθούμε τα παλιά. Τότε που ήσουν μικρό παιδί και τρελαινόσουν μαζί μου στις χούφτες σου με...

Είναι αυτή η συγκίνηση που τόσο με προδίδει και η ασυγκράτητη πεθυμιά που ανταριάζει και βρυχάται οι άνοιξες που σεργιανούν πάνω στου πόθου μου το νήμα. Είναι τ’ άστρα που φέγγουν και οδηγούν αυτόν, τον προδότη Εφιάλτη για να παραδώσει τις Θερμοπύλες! Τα χείλη που...

Χειροκροτήματα. Σαν κι αυτά που πλημμυρίζουν τα θέατρα, όπως εκείνα που αρμόζουν σε θεατρίνους. Υπόκλιση. Αφαίρεση της μάσκας, βήματα κατευθυνόμενα στη λησμονιά των παρασκηνίων. Μια καληνύχτα πέφτει και θρυμματίζεται, σταγόνες βροχής λιώνουν μια καλημέρα. Τ’...

Μια ψεύτικη παντρειά, μια μαργιόλα αγάπη κι όλοι τριγύρω στοιχημάτιζαν με το κιλό το κουφέτο. Να πατώ το νυφικό εγώ, να σκίζονται τα τούλια –να με φτιασιδώνει η μάνα μου. Να ξεσφίγγεις τη γραβάτα σου εσύ, να ’ναι ιδρωμένο το στέρνο –να σου κάνει αέρα με την...

Δραπέτευσε ο αυγερινός με τον αέρα τον βαρύ, που φλερτάρει στα σοκάκια, και μόνον εγώ ακούω το ανέμελο σφύριγμά του. Το κύμα έχει ριζωθεί στο άρωμά μου και άθικτο ρίχνει τ’ αγκάθια του στην αμμουδιά. Η μέρα κλείνεται στα μαύρα και η ψυχή μεθάει από αναμνήσεις. Να...

Από τις μέρες που έζησα, πιο πολύ αγαπώ αυτήν που δεν ξύπνησε ακόμα. Συνέχεια εκείνη μαστορεύω. Οι άλλες χάλασαν από τις πολλές διορθώσεις. Θέλω να χαράξω τα λόγια μου μέσα της με την πείνα του φυλακισμένου να μετρήσει στη μουτζούρα του τοίχου το αύριο της...

Κι ανατριχιάζει κάπου η ραχοκοκαλιά μου· Γίνονται οι γεωγραφίες του κορμιού ευανάγνωστες, κάθε Λέξη νικά τα περίχωρα των νοημάτων και στον καθρέφτη Σπάζει η μορφή σου σε χίλια κομμάτια, όλα Για να δεθούν σε ένα σύνολο απουσίας. Σύννεφα ακροβολίζονται στην άκρη του...

  Εκεί ψηλά ελπίζω να γράφεις στίχους και νότες Ξύπνιος από τη νύστα του βραχνά καταλύτη Ελεύθερος καβαλάρης στων ονείρων τα μήκη με αερικά και νεράιδες συνταξιδιώτες Εκεί δε θα σε κυνηγούν πια για τις επωμίδες θα έχεις γλυτώσει από τα τετράκρυα χιόνια...

Είναι που ασκητεύοντας δίπλα στη λογική βαλσάμωσα εκείνη την μεταξωτή πολύχρωμη πεταλούδα και μουτζούρωσα τις ακρογιαλιές απ’ της ζωής το παραθύρι. Είναι όταν στολίζω τον ήλιο στα μαλλιά και στο ξωκλήσι της προσμονής παντρεύω με συνείδηση λευκή ένα χάρτινο βαρκάκι...

Θυμάσαι που αργοπέθαινες; Στον εαυτό σου έδινες ωμή κυριαρχία. Χωρίς ημερολόγιο το σήμερα αιώνιο του χρόνου αναρχία. Οι φόβοι του Εγώ σου νταβατζής εσύ πληγωμένος κι αμαθής ξέφρενη συνουσία. Υπόγειος οίκος ανοχής εικόνες πόνου και ντροπής απούσα κοινωνία. Ούτε ο...

Μίλτος Σαχτούρης «Ο Σωτήρας» Μετρώ στα δάχτυλα των κομμένων χεριών μου τις ώρες που πλανιέμαι στα δώματα αυτά τ’ ανέμου δεν έχω άλλα χέρια αγάπη μου κι οι πόρτες δε θέλουνε να κλείσουν κι οι σκύλοι είναι ανένδοτοι Με τα γυμνά μου πόδια βουτηγμένα στα βρώμια αυτά...

Θέλω ένα φιλί ακόμα που να μυρίζει χιόνι και κούτσουρο που σιγοκαίγεται. Σαν σφράγισμα πως ο χιονιάς ανήκει στη φωτιά. Είναι ο καιρός συγκομιδής των ζηλευτών των αγκαλιών και δε ρωτώ ποιος άνεμος ανάβει τη φωτιά. _ γράφει η Κωνσταντίνα...

Φύγε δε θέλω να σε δω, δε σε έχω ανάγκη. Τα όνειρά μου ταίριασα κι όχι δικό σου πλοκάμι, που θέτεις ασφυκτικά κλοιό και τον σφίγγεις. Στα όνειρά μου διαταγές κι ερμηνείες ξετυλίγεις. Σύνελθε κι αποφάσισε δρόμο άλλον να πάρεις. Φαρμάκι, δηλητήριο άλλους πια να...

Μια ιδιαίτερη ομάδα ποιητών είναι εκείνοι που διαβιούν και δημιουργούν εκτός συνόρων. Τούτοι αφενός μεν έχουν την μοναδική ευκαιρία να αφουγκράζονται τάσεις καλλιτεχνικές του εξωτερικού όσο όμως και να αγγίζουν θέματα με σχετική απόσταση ασφάλειας τόσο από τις...

Αχάραγα γουργουρίζουν της ανέχειας τα εσώψυχα. Η γιαγιά Δωροθέα, η ποιήτρια, νύχτα ξυπνάει να ζυμώσει της Ανθρωπιάς τον επιούσιο άρτο. Βγάζει –όπως κάθε μέρα– το κεφάλι της στο φωταγωγό και μονολογεί στο αυγινό: Καλημέρα, αξιοπρέπεια. Έχει ο θεός… Ούτ’ ένα όνειρο...

Σαν από άβυσσο σκοτεινή έρχεται η ζωή... και απ’ τη στιγμή που ερχόμαστε, αρχίζει η επιστροφή. Σ’ αυτή θα καταλήξουμε ήρωες ή δειλοί έχοντας μόνο λάφυρο της μάνας το φιλί! Κάθε στιγμή πεθαίνουμε κι ας ψάχνουμε για ελπίδα, ορμές ζωής κι οράματα, είν’ το μεσοδιάστημά...