Κανείς δεν νιώθει πόνο απόψε όπως στέκομαι μέσα στη βροχή όλοι το γνωρίζουν πως το μωρό πήρε καινούργια ρούχα αλλά τελευταία βλέπω τις κορδέλες και τους φιόγκους της να έχουν πέσει από τις μπούκλες της. Λαμβάνει όπως ακριβώς μια γυναίκα, ναι το κάνει κάνει έρωτα...

Πόσο συχνά εκθέτεις τον εαυτό σου, μικρή; Πόσοι κοιτούν τις φωτογραφίες σου; Μπορώ μόνο με την άκρη του δαχτύλου να σ’ ακουμπώ. Ας με κοιτάς σε όλες μες στα μάτια ας είσαι σε παραλίες, σε πάρτυ σκοτεινά στο δωμάτιό σου μόνη. Εσύ συνεχίζεις και με κοιτάς σα να είναι...

Θρύμματα πλήξης καρφωμένα στα δάχτυλα, ζωή παρατημένη σε κάθισμα οικονομικής θέσης. Μεσημέρι στην έξοδο του σταθμού Θεσσαλονίκης, ανακόλουθες αναμνήσεις και φθαρμένες στιγμές. Ο άστεγος καθισμένος στη γωνία, το πρόσωπο σκαμμένο, τα δόντια του ανύπαρκτα, μα μες στο...

Παρών στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, γραμμένος σε λάθος περγαμηνή. Άδικος και μαύρος ο ουρανός φαντάζει… Ο καθρέπτης σε κοιτά και ψέματα μιλάει, χρειάζεσαι όση χαρά όση η τσέπη σου βαστάει. Άνεμοι βοριάδες και όξινο χαλάζι… Έπαινο στην ανοχή και στον εγωισμό...

Αγαπημένη μου Θάλασσα, Εσύ, που κυματίζεις αέναα σε χειμώνες και θέρη, πόση ηρεμία γεμίζεις στο κουρασμένο μου μυαλό! Πόσες σκέψεις μου να ξέρες ταξίδεψαν μακριά από τους θορυβώδεις ρυθμούς με τον χορό σου… Πόσες γκρίζες νότες σβήστηκαν από το πεντάγραμμο της...

Αγγίζω τα κρύα φύλλα της φτέρης κι ανακαλύπτω τα ίχνη ενός γατιού που ελαφροπάτησε στο χώμα του δρόμου κάτω απ’ το γεμάτο φεγγάρι· ξημερώνει αργά· η πόλη ζητά τον θόρυβό της και τον κατευναστικό ήλιο για να κάνει το αίμα της να κινηθεί. Στο κοιμητήριο οι νεκροί...

Ο έρωτας αποτελεί μία σταθερή θεματική συνάντηση όλων σχεδόν των ποιητών, ανεξάρτητα από ρεύματα ή τάσεις. Έχει τραγουδηθεί κι έχουν γραφεί ποιήματα για τον έρωτα στην ελληνική τόσα πολλά. Ακόμα και στον Όμηρο, ένα έπος, απαντώνται πολλά ερωτικά στοιχεία,...

Όταν κοιτάω το γιαλό μ’ αφρούς το κύμα και γράφω χίλια σ’ αγαπώ σ’ ένα μου ποίημα Είναι που ψάχνω να σε δω εκεί στην άκρη ως που του κόσμου η γραμμή γίνεται δάκρυ. Να είχα κάτι να φορώ και τύχη να ’χω που θα με φέρει με το νου και βράχο βράχο [...] - γράφει η Σοφία...

Oh Yes Υπάρχουν χειρότερα πράγματα από το να είσαι μόνος αλλά συχνά παίρνει δεκαετίες να το συνειδητοποιήσεις αυτό και ακόμη πιο συχνά όταν το κάνεις είναι πια αργά και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να είναι πια αργά. [Σε ελεύθερη μετάφραση] Σωκράτης Α....

Άργησε το καλοκαίρι γιε μου, έχει πολλή υγρασία στον κόσμο. Συγυρίσαμε το σπίτι. Τινάξαμε τη σκόνη από τα χαλάσματα. Πετάξαμε τα τρυπημένα ρούχα από τις σφαίρες, στρώσαμε και την κουβέρτα στο κρεβάτι -αληθινό αποτεφρωτήριο των σωμάτων- σιάξαμε και το χαλί εκεί σιμά...

Θάλασσα σκοτεινή και μαύρα φύκια στολίζουν τα μαλλιά της αγάπης, κι ούτε μια στάλα φως στα μάτια της. [...] - γράφει ο Χριστόφορος...

κριτική του Δήμου Χλωπτσιούδη στην ποιητική συλλογή του του Γιάννη Αλεξανδρόπουλου «χυμένο κόκκινο».

Οι φίλοι μου κοιμούνται με τα σκουπιδιάρικα. Δεν τους αφήνει Το άδικο. Είναι απομεινάρια μέρας Ξεχασμένα. Πουλιά χωρίς φτερά. Κρεμασμένα άπιαστα ρούχα στο βορά. Ερειπωμένες πόλεις. Ζεστά χέρια, σκοτεινά μάτια. Πίνακες μουτζουρωμένοι ταξιδιάρικοι. Στα σκουπιδιάρικα...

Μαμά, πάρε αυτό το σήμα από εμένα δεν θα το χρειαστώ άλλο πια σκοτεινιάζει, πολύ σκοτεινιάζει για να δω νιώθω σαν να χτυπάω στην πόρτα του παραδείσου. Χτυπώ, χτυπώ, χτυπώ στην πόρτα του παραδείσου. Μαμά, άσε τα όπλα μου στο πάτωμα δεν μπορώ να τους ρίξω άλλο πια...

Ο Βύρων Λεοντάρης και η "ενοχή" της ποίησης. Γράφει ο Σίμος Ανδρονίδης στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net

Το μοναδικό κερί κοντεύει να σωθεί. Το δωμάτιο, βυθισμένο στο μισοσκόταδο. Χάνοντας τα λογικά του ο Απών… Έτσι γυμνός στην πολύβουη φυλακή του Και έγκλειστος στο τούνελ της απειλής Ψηλαφούσε οράματα στο κρύο για κρυψώνες. “Για κοίτα” φώναξε. “Το παράθυρο στο τέρμα...

 here is the deepest secret nobody knows and this is the wonder that's keeping the stars apart I carry your heart (I carry it in my heart) E. Cummings Στον Eugenio Montale   ερχόμουν και έβλεπα / κοιμόσουν  βαθειά / δεν ήθελα να ξεβολέψω / το κορμάκι μαζεμένο...

Κανείς δε θα μάθει πως η σκουριά σκαρφάλωσε στο προσκεφάλι μου, ατσάλινα όνειρα εύθραυστων ημερών που όταν ξυπνώ, χαράσσω με τη λεπίδα στο σωματένιο μαξιλάρι μου. Εσύ, που αρματωμένος εισβάλλεις στη θλίψη μου, κρύβεις τη ζέση σου κάτω από γρανιτένιες επιφάνειες,...

The Aliens Μπορεί να μην το πιστεύεις αλλά υπάρχουν άνθρωποι που διασχίζουν τη ζωή με πολύ μικρή προστριβή ή αγωνία. Ντύνονται καλά, τρώνε καλά, κοιμούνται καλά. Είναι ικανοποιημένοι με την οικογενειακή τους ζωή. Έχουν στιγμές θλίψης αλλά όλα κι όλα εκείνοι είναι...

Πάλι δε μπορώ να κοιμηθώ, όσο και να θέλω να το αποφύγω. Τη σιωπή της νύχτας δε θα φοβηθώ, και διάλογο με το τίποτα ανοίγω. Μοιάζει σαν το σύμπαν να κοιμάται κι έχει βάλει εμένα να φυλάω, έμψυχα κι άψυχα που συναντάτε, όλα όσα μισώ και όσα αγαπάω. Στο δωμάτιο...