Η ψυχή μας μια στιγμή ανθίζει από σπόρο διάλεκτο φυτεμένο με όλα τα σημάδια διαβασμένο λουλούδι ανοικτό με έντονο χρωματισμό Κάθε θάνατος ιδανικής στιγμής μαραίνεται το λουλούδι της ψυχής θέλει χρόνο για βγει νέο λουλούδι απ’ την αρχή να ανοίξει ηδονικά, να...

Confession Περιμένοντας τον θάνατο σαν μία γάτα που θα πηδήξει στο κρεβάτι λυπάμαι τόσο πολύ για τη γυναίκα μου Θα δει αυτό το άκαμπτο λευκό σώμα να κουνιέται μια, έπειτα ίσως και πάλι «Χανκ!» Ο Χανκ δεν θα απαντήσει. Δεν είναι ο θάνατός μου που με ανησυχεί, είναι...

Θα την κρατήσουμε αγκαλιά θα βγάλει ένα επιφώνημα κρυμμένο στα χοντρά ρούχα μας Θα πούμε το όνομα της ενώ μας κοιτάει δίπλα μας Θα τη ρωτήσουμε τι θα κάνει μετά Κι εκείνη θα κοκκινίζει στο δίπλα δίπλα και θα είναι πιο χαμηλά των χειλιών μας και θα αγκαλιάζουμε...

Αποτελεί ιδιαίτερο ευτύχημα, κατά τη γνώμη μας, να βλέπουμε φιλολόγους που παλεύουν με τις λέξεις και τα συναισθήματα στην ποιητική αρένα. Οι φιλόλογοι κουβαλούν μία υπέρογκη κουλτούρα λογοτεχνική· ωστόσο, τούτη είναι πάντα καταδικασμένη να μένει δεμένη με αλυσίδα...

a challenge to the dark Πυροβολισμός στο μάτι Πυροβολισμός στον εγκέφαλο Πυροβολισμός στον κώλο Πυροβολισμός σαν ένα λουλούδι σε χορό Εκπληκτικό πως ο θάνατος κερδίζει κατεβασμένα χέρια Εκπληκτικό πόση μεγάλη βάση δίνεται σε ηλίθιες μορφές ζωής Εκπληκτικό πως το...

Μόνο για απόψε να φανείς. Τίποτε άλλο! Αν μ’ αγαπάς ή με μισείς σου το υπόσχομαι Κι ας με πονά, να μην προβάλλω. Θα τις διαλέξω τις σκηνές μας μία μία. Λέξεις που πόνο θα γεννούν, μην πεις καμία! Μόνο εγώ και εσύ εκεί, στης γης την άκρη. Να με κοιτάς και να χωρώ...

Δέρμα ατλάζι Δεν ξεχωρίζω σάρκα δικιά του δικά μου μέλη Σφίξε με κι άλλο Κόρωσε η φύση Του θεού Έρωτα πύρινα βέλη Λεπτή η γραμμή Δε διαφέρει πραγματικότητα και ψευδαισθήσεις Τρομαχτικό Με ξέρεις τόσο πριν καν προλάβεις να με γνωρίσεις Πολλά δε θέλω Δώσε μου μόνο...

Freedom Εκείνος έπινε κρασί όλο το βράδυ της 28ης, και συνέχιζε να τη σκέφτεται: τον τρόπο που περπατούσε και μιλούσε και αγαπούσε τον τρόπο που του έλεγε πράγματα που έμοιαζαν αληθινά αλλά δεν ήταν, και ήξερε το χρώμα από κάθε της φουστάνι και παπούτσι – ήξερε το...

Ώρες μικρές στων ρολογιών τους δείκτες Σκέψεις τρανές καθώς περνούν οι νύχτες Κι εγώ εδώ, εκεί και παρά πέρα Μέσα στην ενοχλητική σιγή, φωνή που βγάζω τρομερή! Μα ανταπόκριση καμιά Νιώθω μικρή και παγωνιά Κι αν κλείσαν ολονών τα αυτιά Ανοίξτε μάτια μοναχά! Δες...

Τρέχω ασταμάτητα, χωρίς ν’ αλλάζω θέση, ζω μα δεν είμαι πουθενά, τίποτα δεν μ’ αρέσει. Ουρλιάζω μες στη νύχτα μα δεν ακούει κανείς, ίσως γιατί δεν βγαίνει άχνα καμιάς φωνής. Μόνο για ψέμα ακούγομαι, αναγκαίο κακό, σε μια λίμνη μ’ αίμα πνίγεται το άλλο μου εγώ. Αυτό...

Κάποιο μπαρουτοκαπνισμένο ξόρκι μου 'γνεψε με στίχους αμόλυντους, ακέραιους, τρισδιάστατους Βούλιαξα μαζί του και ξύπνησα με το φως της νύχτας σ΄ ένα, σαν όνειρο αναποδογυρισμένο Όλα φάνηκαν θρύψαλα κομμάτια ιδεών πτώματα λέξεων Όλα γυρνούσαν ξανά με υπόκρουση το...

Το ποιητικό έργο του Μανόλη Πρατικάκη αποκαλύπτει τη γόνιμη ικανότητα του ποιητή να ενσωματώσει δημιουργικά τη νωτερική και μοντέρνα ποιητική παράδοση στις σύγχρονες αναζητήσεις (ατομικές ή κοινωνικές) μέσα σε μία ιδιαίτερη και πολυεπίπεδη γραφή, με έναν λόγο που...

Αν ρίξεις, Θεέ μου, μια ματιά σ’ αυτά τα πλάσματά σου. Τη δύναμη που ’χει η ψυχή, θα αισθανθείς κοντά Σου! Όλα μαζί και χωριστά τον σεβασμό αξίζουν, Με λιονταρίσια δύναμη καθημερνά πασχίζουν! Αγάπη θέλουν και ζητούν, γιατί αγάπη δίνουν Με τις πολλές αξίες τους...

Θεέ μου παντοδύναμε Κάνε το να στερέψει Το δάκρυ από τα μάτια μου Ψυχή για να στεγνώσει Απ’ τα ακριβοσήμαντα Κιτάπια του μυαλού μου Απεύχομαι να ζήσει αυτό Σε καθενός εχθρού μου Δε θέλω, δεν αποζητώ Το κακό του άλλου Κι ας κέρασαν κι ας πότισαν Δηλητήριο μεγάλου...

Σιγήσανε οι άνεμοι της ζωής μου τώρα πια, χάθηκε κι ο βορράς απ’ τις πυξίδες. Δίχως βορρά, δίχως βουτιές σε όνειρα βαθιά... Χωρίς ανέμους να φυσούν δεν κινδυνεύω πια από καταιγίδες. Πόσο να αντέχει άραγε αν δεν χτυπά η καρδιά; Πόσο να αντέχει μια ψυχή με αλλουνού...

Όταν θα υποχωρήσουμε από τον καταιγισμό του πυρός θα κοιταζόμαστε στον αμοιβαίο καθρέφτη της δυσπιστίας και θα επικρίνουμε σκληρά τη μνήμη. Ότι θα έχει περάσει ανάμεσά μας, ένας ποταμός διαπερατός και διάφανος βαθύς από τις αλλαγές. Τι παράξενη αλληγορία... Πάντα...