Γλυκό δαμάσκηνο
Ο διπλός ελληνικός στο χρυσό μπρίκι καθόταν υπομονετικά δίπλα από το πορσελάνινο φλυτζάνι. Ο ήλιος έριχνε τις καυτές του αχτίδες στο δίσκο που φύλαγε τούτο το άρωμα και χρυσοκίτρινες λάμψεις…
Αρχική › Δημιουργοί › Τ › Μάχη Τζουγανάκη
Δημιουργός
Ο διπλός ελληνικός στο χρυσό μπρίκι καθόταν υπομονετικά δίπλα από το πορσελάνινο φλυτζάνι. Ο ήλιος έριχνε τις καυτές του αχτίδες στο δίσκο που φύλαγε τούτο το άρωμα και χρυσοκίτρινες λάμψεις…
Πρώτος νεκρός
ο ήχος σα σφαίρα
παγώνει τη μέρα …
Στα σκαλιστά σου πετράδια ζωή φιλόξενη ζωή γελαστή
Μετάξια απλώνουν στη στεριά χρυσάφι στάζει ο ήλιος
Στις περήφανες κορυφές λευκές φορεσιές του χειμώνα …
Ω εσείς αγαλμάτινες μορφές
και νεκρές σιωπές
στο πέρασμα του χρόνου …
Ο ήλιος του μεσημεριού ροδάκινο γλυκό με σιγοκαίει και τζιτζικιάζει ο νους για τ’ άφταστα και τ’ ανημπόρετα Νερό γάργαρο σχεδόν κελαηδιστό τιτιβίζει στα σωθικά μου Μερώνουν οι πληγές του χειμώνα
Μην αρνηθείς μη μ’ αρνηθείς
Αν είσαι εδώ και δε χαθείς
Τότε μπορεί να ξαναρθείς …
Aνακοινώθηκαν τα αποτελέσματα του 1ου Ποιητικού Διαγωνισμού Bonsaistories. Το αποτέλεσμα κρίθηκε με βάση το άθροισμα των θετικών σχολίων που συγκέντρωσε το κάθε ποίημα. Σημειωτέον ότι για να είναι…
Τα βράδια ονειρεύομαι συχνά Μορφές γλυκές να ταξιδεύουν Ξαπλώνουν πάνω στον αέρα Και χαϊδεύουν την ανάσα μου Μου λένε να μη φοβάμαι Τον κόσμο τη μοίρα τη ζωή Και αγγίζουν με άηχες λέξεις Της ψυχής…
Η Ισμήνη, καθόταν δακρυσμένη σε έναν βράχο στη θάλασσα. Με ένα μαντήλι σκούπιζε συνεχώς τα δάκρυά της. Κοίταζε τον ήλιο με πίκρα. Τη θάλασσα με αναστεναγμούς. Στο βαρκάκι δίπλα, ένας σιωπηλός ψαράς…
Δέντρο ζωής
Λυγισμένα τα κλαδιά σου όμορφα στέκουν
Πράσινα και ξερά τα φύλλα σου σκορπίζουν …
Ο Έρωτας μου ευλόγησε τη ζωή
Θυμιάτισε το ιερό της Αγάπης
Και άναψε κερί της Προσμονής …
Κι ύστερα ποιος είμαι εγώ. Ένας παππούς καθισμένος στην πλατεία ενός χωριού που χαζεύει τον κόσμο να περνά μπροστά του και τον χαιρετά. Πού και πού έρχεται και κανένας άλλος συνομήλικος με το ένα…
Η άνοιξη έφυγε σου λέω
μα εσύ επιμένεις
πως πίσω μου στέκει... …
Όμορφοι οι αστερισμοί απόψε θυμίζουν τη γιαγιά μου τη Τζαμπί[1] όπως τη φώναζε ο παππούς μου. Έδειχνε τα νεφελώματα στον ουρανό κι έλεγε πως είναι ο ποταμός Ιορδάνης. Νοσταλγική μυρωδιά από βασιλικό…
Φεγγάρι χρυσαφένιο Με βελονάκι κέντησα Ολόλευκό σεμέ Στο τέλειωμα του έβαλα Δαντέλα κρεμαστή