Μια εικόνα… Χίλιες λέξεις!, το e-book
Μια εικόνα... Χίλιες λέξεις!
Συλλογικό
Εκδόσεις: τοβιβλίο …
Αρχική › Δημιουργοί › Μ › Πέρσα Μαρμαρινού
Δημιουργός
Μια εικόνα... Χίλιες λέξεις!
Συλλογικό
Εκδόσεις: τοβιβλίο …
Δεν είναι ο ήχος της θάλασσας, που αφυπνίζει συνειδήσεις
δεν είναι η λάμψη ενός αστεριού, που σε καθοδηγεί
δεν είναι ο ήλιος που φωτίζει τη μέρα …
Όταν η μοναξιά γίνεται αφόρητη
έτοιμη να σε πλακώσει σαν βράχος
οι τοίχοι μοιάζουν σαν κελιά, πέφτουν επάνω σου. …
Βυθισμένη στην άβυσσο του πόνου
προσμονή σε ένα άγγιγμα ελπίδας
για μια ζεστή αγκαλιά. …
Σύρτη τραβήξανε οι θεοί, κλείσανε τα αυτιά τους
σκοτάδι άπλωσαν στη γη, άφησαν τη σκιά τους.
Με λασπωμένη τη ψυχή, ρακένδυτος σπουργίτης …
Χάθηκε η νιότη στα βουνά, πάγωσαν τα όνειρά της
τα σύννεφα κρύψανε και την απελπισιά της.
Ομίχλη θόλωσε το όνειρο και το φιλί παγώνει …
Ο Ποσειδώνας έριξε στη θάλασσα, την τρίαινα σημάδι
και οι αναμνήσεις σκόρπισαν, μες τους τρελούς ανέμους
παρέσυραν τα κύματα, θύελλες οργώσανε …
Κεντήθηκε μες το μυαλό, ο πόνος μαραζώνει
περπάτησε ξυπόλυτο, στις λάσπες, στο λιοπύρι
μ' αυτά τα μάτια της ψυχής, η ζωγραφιά γκριζάρει …
Άνοιξη σε συνάντησα, κόκκινης φορεσιάς στολίδι
μικρή βασίλισσα της γης, άνοιξες τα φτερά σου
κι η γη σ' αγκάλιασε γλυκά, σου έδωσε τα δώρα …
Πάνω στις μύτες των ποδιών, χόρεψε το φεγγάρι
αέρινη, βελούδινη, ορθάνοιχτη βεντάλια
μαντήλι ξετυλίχθηκε, σαν πέπλο από μετάξι …
Στη λάγνα ονειροπόληση
με ίχνη φαντασίας
η νοερή μας σκίαση …
Σίγησαν οι φωνές σ’ ένα κόσμο άδικο
σίγησαν οι ψυχές,μέσα στην άβυσσο
γκρέμισαν κάστρα, εισέβαλαν στα κελιά …
Μέσα σ' ένα γκρεμισμένο σπίτι, γεμάτο φθορές
εκεί μεγάλωσα.
Τοίχοι με χώμα και πέτρα, που στο κάθε άγγιγμά τους …
Ραγισμένη καρδιά, σπασμένη σαν βότσαλο
σαν ξερό κομμάτι ξύλου, κούτσουρο που άδειασε
και πλέει στη βαθιά θάλασσα. …
Στην ένταση του ορατού φωτός, ταξίδεψαν οι λέξεις
πάνω σε άσπρα σύννεφα, φορτώνουν κεραυνούς
οι λέξεις έχουν δύναμη, κουρέλια να ανθίζουν …
Δάκρυσε η μέρα σήμερα και έτρεξε τα ρούχα της να αλλάξει
και σκόνταψε στα σύννεφα, σταγόνες δοκιμάζει
γλυκό κρασί στα χείλι της, τη γλώσσα της μουδιάζει …
Τα τζάμια γίνανε θρύψαλα, πληγές από σημάδια
που ρίζωσαν μες την καρδιά, καρφώθηκαν μαχαίρια.
Σείστηκε η γη μπροστά μου και πόνεσε τα σωθικά …