(Η 21η Σεπτεμβρίου έχει καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης) Συγγνώμη Ειρήνη… Συγγνώμη που πέρασε η μέρα σου κι εγώ δεν είπα ούτε λέξη για Σένα. Συγγνώμη που δεν είπα πως χωρίς Εσένα δεν υπάρχει αύριο, δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης. Συγγνώμη που...

Ο ήλιος πισωγύρισε στον ουρανό μου επάνω σαν είδε πως συννέφιασε στης ζήσης μου το πλάνο. Το σύννεφο γκριζάρισε του ορίζοντα την άκρη κι εφόρτωσε στην πλάτη του πέντε καντάρια δάκρυ. Ο άνεμος το γύριζε στου στρόβιλου τη δίνη κι ο ήλιος ο βιγλάτορας ένα φιλί του...

Άχι και να γινότανε οχτώ χρονών να γίνω να πάω πάλι στο σχολειό σαν τον καιρό εκείνο. Να έπαιρνα τη σάκα μου με όλα τα βιβλία περισπωμένη να ’βαζα, δασεία και οξεία. Να έβγαινα στο διάλειμμα με τ’ άλλα μαθητούδια ν’ αντιλαλούσε η γειτονιά μ’ αστεία και τραγούδια....

Σ’ αυτή την ψεύτρα τη ζωή, μόλις θα γεννηθούμε, ένα μολύβι όλοι μας πρέπει να το κρατούμε. Να γράφουμε, να σβήνουμε τις πράξεις της ζωής μας κι όλοι να υπογράφουμε με αίμα της ψυχής μας. Το γράμμα “Α” πιάνουμε κι ΑΓΑΠΗ λαχταρούμε μόνο που πάντα δυστυχώς με τ’ ΑΔΙΚΟ...

Σαν τον μικρό χαρταετό πετώ στον ουρανό σου κι ανεμοστροβιλίζομαι και χάνομ' από μπρός σου Πετώ ψηλά και χάνομαι γίνομαι μια κουκκίδα στον ουρανό της σκέψης σου μια τόση δα αχτίδα Ζυγιάζομαι στο πάθος σου μπερδεύετ' η ουρά μου και φαίνεται αβέβαιο τ' ονειροπέταγμά...

Γη... που μας σηκώνεις στις δικές σου πλάτες πάνω σου αισθανόμαστε σαν τους επιβάτες Ταξιδεύουμ' όλοι μας όπου μας πηγαίνεις άλλοτε μας αγαπάς κι άλλοτε σωπαίνεις Κάνουμε για σένανε έγκλημα μεγάλο που το λένε ΜΟΛΥΝΣΗ και δεν είναι άλλο Γίναν τα ποτάμια μας "τάφρος...

Ήσουν νερό και κυλούσες ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Οι παλάμες μου αδυνατούσαν να σε συγκρατήσουν. Ο ουρανοπλάνος ήλιος έκαιγε την πέτρα κι έλιωνε την ύπαρξή μου. Διψούσα... Όμως το ηχομιγές σύμπαν με αγνοούσε... Κι εσύ έπεφτες στο χώμα... Αλήθεια!!! Θα γίνω χώμα......

Είναι η ζωή Είναι η ζωή μια εικόνα τρελή αστέρι τη νύχτα, ήλιος την αυγή λουλούδι ανθισμένο για σένα, γυαλί ραγισμένο για μένα είναι η ζωή μια εικόνα τρελή Είναι η ζωή μια χαρά και μια πίκρα αγάπη, έρωτας, τρέλα και γλύκα χαρτί αδιάβαστο, μοναξιά και πόνος είναι η...

Η πορεία της ζωής μας αντιμέτωπους μας φέρνει Απ' το βράδυ ως το πρωί σε δημιουργίας μέρη! Νιότης σύμβολο για μας το λουλούδι τ' ανθισμένο ΟΙ τρανοί αυτής της γης μάς το δίνουνε κομμένο! Ξερά τα φύλλα πέφτουνε αρχές του φθινοπώρου... μα.. Η Άνοιξη τα τύλιξε στ'...

Αντέχεις μάνα να σου πω ίντά 'χω παθημένα; Ίντα χει στα κιτάπια της η μοίρα μου για μένα; Αντέχεις μάνα μου να δεις τις τόσες τις πληγές μου που άνοιξαν στο σώμα μου οι "φίλοι" δανειστές μου; Αντέχεις μάνα να σου πω που πάνε τα παιδιά μου και γίνονται άλλων βορά με...

Χριστέ μου, Σ' ανεβάσαμε επάνω στο Σταυρό Σου. Καρφιά και όξος βάλαμε στο σώμα το σεπτό Σου. Μα ΕΣΥ δεν μας εκάκιωσες. “Άφες αυτοίς” ψιθύρισες. Μ’ ελπίδας φως τα σκότη μας πλημμύρισες! Σε τάφο πέτρινο Σε αποθέσανε φρουροί και Άγγελοι την πόρτα δέσανε. Μα Εσύ τον...

22 Απριλίου - Παγκόσμια ημέρα της Γης Σκόρπιες σκέψεις και δυο λόγια για τον πολύπαθο πλανήτη μας Μάνα γη, εσύ που κρατάς στα σπλάχνα σου το νόημα της ζωής. Εσύ, που γίνεσαι ο τροφοδότης ενός αχάριστου -δυστυχώς- κόσμου. Εσύ, που από τα σπλάχνα σου προσφέρεις...

Έχω πολλά για να σου πω και να σου μολογήσω Δεν ξέρω αλήθεια από πού και πώς θε ν' αρχινήσω! Μεγάλωσα και δε μπορώ ως ήμουν να περνάω κι ολημερίς σου γούζιομαι[1] γιατί μαθές πονάω! Δεν είναι τόσο πως πονεί, παιδί μου, το κορμί μου αλλά πονεί πολύ βαθιά η δόλια η...

Έστησε βρόχια ο κυνηγός σ’ ενός βουνού τη μέση και ξόμεινε να σωντηρά μέσα τους τι θα πέσει. Κι ως έστεκε σιωπηλός μπροστά του βλέπει θάμα τ’ αηδόνι και ο αετός πιαστήκανε αντάμα. Ο αετός περήφανος στεκόταν σκλαβωμένος τ’ αηδόνι κοίταζε θαρρώ καλά συλλογισμένος....

Σε μία στράτα στη ζωή όλοι μας θα διαβούμε μια στράτα που τη “στρώνουνε” απ' όταν γεννηθούμε. Γι’ άλλους θα βγάλει στη χαρά, γι’ άλλους στον πόνο ίσια αφού της μοίρας τα “στραβά” είναι παραπανίσια. Μα σε αυτούς που μάχονται τα ζάλα τους να πάρουν “φίλοι” καλοί και...

Εγώ δεν είμαι ποιητής Γράφω για να ξεδίνω Βάζω μ αγάπη στο χαρτί της σκέψης μου τον κρίνο Δεν τον ποτίζω με νερό Δεν τον κορφολογίζω Τον έχω για να χάνεται της σκέψης μου το γκρίζο Βάζω δυο δράμια δάκρυα τρεις σταγονίτσες θλίψη πέντε ποτήρια υπομονή κι ό,τι θελε...

Εχθές αργά εβάδιζα στης θάλασσας την άκρη κι εθάρρουνα πως έβλεπα στο βράχο ένα δάκρυ. Πλησίασα σιγά σιγά να δω ίντα συμβαίνει κι είδα το δάκρυ γάργαρο στην άκρη του να βγαίνει. Όχι, δεν αλληλόησα, τα είχα τετρακόσια μα ο βράχος, ναι, εμίλαγε μ’ ενός ανθρώπου...

Δυο “γνώμες” ανταλλάχθηκαν για τη ζωή μας όλη ''Πότε η ζωή μας ήτανε αληθινό περβόλι;’' Τώρα που έχουμ' όλοι μας ό,τι κι αν βάλει ο νους μας; 'Η μήπως παλαιότερα στο σπίτι του κυρού μας; Λέει, λοιπόν, ο νιότερος στους γέροντες γονείς του πως πράμα δεν κατείχανε...