Μπλε γραμμή (Και πάλι απ’ την αρχή)
Θα έρθεις
Το σώμα μου θα σε ορίσει
Θα φοράω τον ορίζοντα στον λαιμό …
Αρχική › Δημιουργοί › Ρ › Άννα Ρουμελιώτη
Δημιουργός
Θα έρθεις
Το σώμα μου θα σε ορίσει
Θα φοράω τον ορίζοντα στον λαιμό …
Σώσε με
Φρέσκο το αίμα
Στον τοίχο κυλάει ο πόνος …
Σε ρώτησαν για μένα
οι γνωστοί
οι καθημερινοί …
Ένα γδάρσιμο σε πληγή ασημένια
Ένα φως να πληγώνει την αιωνιότητα
Αυτό να θυμάσαι …
Τον μεθάω τον χειμώνα
Με κρασί ροζέ τον τραγουδάω
Οι στίχοι κρυφοί …
Μαύρο το αίμα
Στάζει απ’ τα χείλη
Πεθαμένο το τριαντάφυλλο …
Στην πρώτη φλέβα έκοψα το νήμα
Το μαχαίρι έγλυψε ηδονικά το αίμα μου και μέθυσε
Μες στην παραζάλη κάποιος με έσωσε …
Ένα τσαλακωμένο εισιτήριο ήταν μόνο
Μια ημερομηνία έκδοσης, που τάραξε τη λήθη
Μια διαβολική σύμπτωση, που χάραξε τη σιωπή …
Πνίγομαι
Σε δυο λέξεις μόνο
Καθώς επαναλαμβάνω τη μία μετά την άλλη …
Ζωγραφίζω γαλάζια πουλιά στο λευκό μου χαρτί
Η ανάσα μου είναι κομμένη
Η ζωή μου είναι μια ξένη …
Το πλήθος που με περιβάλλει
Τοίχος απροσπέλαστος
Φωνάζω «βοήθεια» …
Χρόνια έχει ν' ακουστεί μουσική σ' αυτό το σπίτι
Τα παράθυρα σφαλισμένα
Ο χρόνος ανένδοτος …
Ανώνυμοι ήχοι συντηρούν τον σκοτεινό μου επίλογο.
Ψάχνεις μέσα τους για λέξεις και χαρακτηρισμούς
να με περιγράψουν, …
Βαρύγδουπες δηλώσεις τη μέρα
συνωστισμένοι μπροστά σ’ άγραφες σελίδες
γυρεύουμε να γράψουμε για το νόημα τής ζωής. …
Μικρές στιγμές ειρήνης
Στον βοριά του φθινοπώρου,
στα κλαδιά που σιγά σιγά απογυμνώνονται, …
Δεν θα ρωτήσεις και πάλι
Άδικα περιμένει αιώνια το παιδικό βλέμμα
Έμεινε αγέννητη εκείνη η αγάπη …
Μέρα ανοιξιάτικη λουλουδιασμένη
χτυπάει το τζάμι μου ο ήλιος
μα έχω φύγει από καιρό πολύ μακριά …
Ξαπλώνεις στην προκρούστεια κλίνη
και δένεσαι σφιχτά με τα σχοινιά.
Από πάνω σου τριγυρίζουν τα φαντάσματα των προγόνων …
Μια γυναίκα κλαίει
μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει.
Πόλη άσπλαχνη …
Σαν βρέξει
δε θα βλέπεις τα δάκρυά μου.
Σαν βρέξει …