Πάντοτε
Έλειπα πάντα
απ' την κάθε μας στιγμή,
παρούσα σ' ένα παρόν …
Αρχική › Δημιουργοί › Ρ › Άννα Ρουμελιώτη
Δημιουργός
Έλειπα πάντα
απ' την κάθε μας στιγμή,
παρούσα σ' ένα παρόν …
Σκέπασα τα μάτια μου
με την παγερή βροχή του φθινοπώρου.
Σκέπασα τό πρόσωπό μου …
Περπάτησα κι εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους
με τα κομματιασμένα κορμιά, που
οι ψυχές τους φτερούγιζαν γυρεύοντάς την Άνοιξη. …
Τουλάχιστον η μουσική χαϊδεύει την καρδιά μου
Με βάζει στο ταξίδι, χαϊδεύει τον νου μου
Έστω για λίγο …
Σκορπάω στίχους για το καλοκαίρι
Στα φθινοπωρινά περάσματα του ανέμου
Απρόσκλητη μπαίνω στην εποχή …
Έβαλα όλους τους ήχους στο αθόρυβο
βγαίνω εκτός αφήνοντας τυπικά να
στέκει η παρουσία μου στο χώρο. …
Βαρύ στα βλέφαρα το δάκρυ
βαθύ στα μάτια το σκοτάδι
τρέμει η καρδιά πίκρα γεμάτη …
Τα χέρια μου στάχτη κι ευχή
γδαρμένα και ξερά με μια φλόγα βροχή
βροχή, που έχει θεριέψει και ποτίζει μέσα μου το χθες …
Πεταλούδα μικρή σε ανθισμένη πασχαλιά
στέκεις ακίνητη με στραπατσαρισμένα τα φτερά σου
δεν σε βοηθά ετούτη η άνοιξη …
Όποιος ψάχνει βρίσκει
κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η περίεργη ιστορία
από μια φράση που άκουσες κάποτε …
Κλείσε το τζάμι
τούτος ο ελαφρύς γλυκός αέρας,
που μυρίζει γιασεμί και πασχαλιά …
Φωτογραφία: Άννα Ρουμελιώτη
Φύτεψα κάποτε στο περιθώριο
δύο σπόρους ηλίανθο …
Ας ειπωθούν τα πάντα πια τι φοβάστε;
Μιλήστε, φωνάξτε τραγουδήστε γιατί όχι
τώρα εδώ αυτή τη στιγμή όχι μετά όχι λίγο αργότερα. …
Ξέρεις που θα με βρεις
στο δειλινό ξεχασμένη ηλιαχτίδα
να απαρνιέμαι τον ήλιο …
Κρατώ το τελευταίο μου τσιγάρο
σαν κόρη οφθαλμού
σαν τη σιωπή του καιρού …
Πονάω πολύ
σαν ένα αγκάθι από τριαντάφυλλο
που εκτός απ' τη βροχή …
Με κόκκινο μολύβι
ζωγραφίζω τον πεθαμένο χειμώνα
δίνω κάποιο χρώμα …
Στάζουν δυο δάκρυα στην παλάμη μου
μοναχικά μοναδικά
δυο γλυκόπικρες σταγόνες …
Πόνος πολύς σε ένα δάκρυ μικρό
αβάσταχτος... έτσι τον νιώθεις.
Μα πες μου αλήθεια …
Φωτογραφία: Άννα Ρουμελιώτη
Στην άκρη ενός νήματος δεμένη
στριφογυρίζω στη ζωή μου …