Δεν θέλω να με ψάξει κανείς δεν θέλω να με αναζητήσει κανείς κι αν κρυφτώ μέσα σου υποσχέσου πως δεν θα με μαρτυρήσεις υποσχέσου πως δεν θα με φανερώσεις. Θα φροντίσεις τη σκιά μου, θα δώσεις άσυλο στο σκοτάδι μου και θα με αγαπήσεις. Ένα αγρίμι μακριά από το φως...

Πόνος πολύς σε ένα δάκρυ μικρό αβάσταχτος... έτσι τον νιώθεις. Μα πες μου αλήθεια μπορείς να τον μετρήσεις μπορείς να τον χωρέσεις ίσως και σε ποιον αριθμό; Κοιτάζεις τα μάτια σου σε καθρέφτη θολό μα το βλέμμα ξεφεύγει το βλέπεις και χαμηλώνει από ανείπωτα λόγια...

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2015 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο". Κλικ στην εικόνα για να το κατεβάσετε σε μορφή pdf. Μέγεθος αρχείου 7 MB Κλικ εδώ για περισσότερες πληροφορίες για το Καλλιτεχνικό ημερολόγιο...

Στιγμές στη βουή της μέρας στιγμές ανήμπορες να σπρώξουν το χαμόγελο πάνω στα χείλη στιγμές στεγνές από οτιδήποτε στιγμές, που όλο και επαναλαμβάνονται. Βαραίνουν τόσο επάνω σου, που κλείνεις τα μάτια και αφήνεις τα χέρια να κρέμονται ξέπνοα. Στέκεσαι ακίνητος και...

Φεύγεις σε στιγμές αδιάφορες στην ιστορία. Φεύγεις σε στιγμές έξω από το χρόνο. Φεύγεις προς τη σκοτεινή πλευρά του ήλιου και ενώνεις το σκοτάδι σου μαζί του. Εκεί που το φως δεν σε καίει μα ούτε σε εξαγνίζει. Εκεί που η λύτρωση πονάει πιο πολύ από τις πληγές σου....

Κρύωνες ... κρύωνες πολύ εκείνη τη μέρα κι ας ήταν κατακαλόκαιρο κι ας σε έκαιγε το φως μες στο σκοτάδι σου εσύ κρύωνες. Για τόσες ανώφελες πράξεις για τα ανήμπορα όνειρα κρύωνες ... για τις μέρες, που δεν ξεχώριζαν από τις νύχτες για τα προσωπεία σου, που...

Σφίξε μου το χέρι γλιστράει μέσα μου ο πόνος σαν κοφτερό μαχαίρι και κομματιάζει τη σιωπή μου. Αγκίδες χίλιες δυο σκορπάνε το νου μου και οι λέξεις δεν κοντοστέκονται πια μήτε με λογαριάζουν. Σφίξε με να μην μιλήσω να τιθασεύσω το μυαλό να μην τολμήσω. Έχει τόση...

Στην άκρη ενός νήματος δεμένη στριφογυρίζω στη ζωή μου ψάχνοντας δρόμο ανοιχτό. έχω τον ορίζοντα στο νου μου μα βάζω εμπόδια στο μυαλό. Κρέμονται από τα χέρια μου τα όνειρα γδέρνονται καθώς περνώ στους δρόμους βιαστικά κάποια τα εγκαταλείπω το ίδιο γρήγορα και έτσι...

Κάθε μέρα βγαίνω με τους αποχαιρετισμούς μου στο ξέφωτο. Άνθρωποι περαστικοί σκοντάφτουν πάνω τους μα η βιασύνη τους είναι πιο ισχυρή απ’ την οδύνη και μη μου πείτε πως οι αποχαιρετισμοί δεν είναι μια λυπηρή τουλάχιστον κατάσταση. Κάθε μέρα αποχαιρετούμε και...

Ασήμαντες εκμυστηρεύσεις που κάνουμε κάθε βράδυ στα αστέρια έρχονται τώρα να μας θυμήσουν το αιώνιο σκοτάδι μας. Ποιος θα εξηγήσει ποτέ αυτήν την ακατανίκητη επιθυμία να εισακουστεί η συντριβή μας και να μοιραστούν δίκαια τα κομμάτια μας στον ουρανό και η νύχτα...

Τα χαράματα τακτοποιώ τις ευχές μου και λίγο πριν βγει ο ήλιος αρχίζω και πλάθω μικρά παραμύθια. Χτυπούν οι καρδιές στα στήθια του ονείρου νέα φύτρα γεννιέται σαν βγαίνει ο ήλιος και σαν ανθίζει η γη. Των εποχών τη μήτρα πως την γλυκαίνουν τα λουλούδια της αγάπης...

Παίζω με λησμονημένους σελιδοδείκτες φυλλομετρώ ένα βιβλίο της παιδικής ηλικίας άκαρποι συμβιβασμοί και ισορροπίες τρεμάμενες ανακατεμένα μέσα στις σελίδες του. Έχουν περάσει χρόνια πολλά και η αλήθεια είναι πως δείχνει άγραφο με τα λευκά του φύλλα να θυμίζουν...

Κρύα ανοιξιάτικη νύχτα σου υφαίνω αραχνούφαντο πέπλο την ομίχλη υποκινώ τις θολές μου αναμνήσεις να ξεχυθούν βάναυσα μέσα στο σκοτάδι μαζί με τους δαίμονές μου. Το χάος μου αχρηστεύει το φεγγάρι σου και διώχνει τα αστέρια σου μένω μόνη μαζί σου μαζί με τους...

Τα μνήματα δεν κρυώνουν, μήτε και οι νεκροί κρυώνουν. Σαν τις καθημερινές αναβολές και τα ματαιωμένα σχέδια, που κανέναν δεν στοιχειώνουν πια. Κι αν μικρά ρίγη ανατριχίλας σε διαπερνούν καθώς διασχίζεις τη ρουτίνα σου είναι γιατί η μνήμη, άτιμη και ύπουλη έρχεται...

Λόγω της ημέρας ντύνομαι το πέπλο της λήθης παρατηρώ τη μνήμη, που συμπεριφέρεται υποκριτικά δίνοντάς μου έναν νέο ρόλο μια νέα υπόσταση. Λόγω της ημέρας κρατιέμαι σε απόσταση κι εξορίζω το νου μου. Μην με ρωτάτε πως γίνεται έχω εξασκήσει πολύ με τα χρόνια ετούτη...

Ήτανε λέει καλοκαίρι κι η θάλασσα είχε γεμίσει παιδιά. Πολλά παιδιά πολλά παιδιά ήτανε λέει όλα τα παιδιά του κόσμου πολλές φωνές γλυκές φωνές χαρούμενες και ζωηρές βουτούσαν μέσα της από την προβλήτα του απείρου. Γλυκές φωνές .. αθώες τι άδολο καλοκαίρι σαν...

Το χάδι σου κύμα θαλασσινό σαν νοσταλγία γλυκιά στο μυαλό καλοκαιριού πορεία χάραξα είμαι εκείνη, που αγάπησες δεν άλλαξα. Είμαι αέρας δροσερός νότα βροχής πουλιού τραγούδισμα είμαι ένα άγγιγμα της γης μια πέτρα που κυλάει μέσα απ’ τα βάθη της ψυχής και πέρασμα...

Υπήρξαμε πάντα είναι η αλήθεια παράτυποι συνδαιτυμόνες προσκεκλημένοι, αλλά απρόσκλητοι. Κι η παρουσία μας απαραίτητη μεν για το φιλοθεάμον κοινό μα στην ουσία ανεπιθύμητη γιατί θες από αντίδραση ή από πείσμα παιδικό θες από κάποια φαντασιοπληξία ακατανόητη σχεδόν...

Λίγη σκόνη ακόμα λίγη λησμονιά ακόμα στο ανείπωτο λίγο ας σταθεί να μετριάσει η σιωπή έναν ακόμη πόνο. Εγώ θα ματώνω τη μνήμη θα σκοτώνω κάθε φορά την καινούργια στιγμή. Θα πληγώνω τον χρόνο θα εκδικούμαι ξανά και ξανά και ακούραστα θα σέρνω πλάι μου τον φθόνο....

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα από έναν χτύπο δειλό στο περβάζι από ένα φύσημα του αγέρα, που χαϊδεύει τα παραθυρόφυλλα από το κορίτσι της Άνοιξης, που κάνει συλλογή από φθινοπωρινά φύλλα. Έρχονται οι θύμησες τότε εισβάλλουν με θράσος στην τακτοποιημένη καθημερινότητα σε...