Πάνω στα ξεραμένα φύλλα του φθινοπώρου έγειρε κάποτε μια μικρή στιγμή. Ανάλαφρη σαν χάδι έγειρε και σαν λουλούδι νιόβγαλτο. Σαν λάμψη φωτεινή των αστεριών έγειρε και ξάπλωσε κατάχαμα στου δρόμου το πολύβουο σινάφι. Ήταν μετά το τέλος της καταιγίδας κι εκείνη...

Κι οι ήχοι της μέρας πια ξεμακραίνουν απομεινάρια αισθήσεων κρυφά, που προσμένουν μια ανάσα, ένα χέρι ζεστό, ένα φιλί νυχτερινό. Το φεγγάρι απόψε πώς μοιάζει θολό μακρινό μες το φως του κουρασμένο δειλό. Τα αστέρια του ξεφεύγουν λαμπυρίζουν, τραγουδούν πάνε κι...

  Στέκομαι εδώ σε μια γωνιά σε έναν δρόμο με θέα την πολιτιστική κληρονομιά στέκομαι εδώ παρατηρώ μήνας γλυκός ετούτος ο φθινοπωρινός σαν να΄ναι Άνοιξη πως μοιάζει σαν να έχει γίνει κάποια περίεργη συμφωνία και κατά γράμμα θέλει να την τηρήσει ο καιρός. Μέρα...

Θα μπορούσα τόσα να σου πω μαζεμένα και κρυφά, που στέκουν στο μυαλό μα οι νευρώνες μου νεκροί έτσι νιώθω και αργεί να ΄ρθει η νύχτα να με βρει να κάνω ήχο τη σιωπή. Το χέρι μου το άχρωμο γραφίδα κόκκινη και να κυλήσει πάνω σε λευκό χαρτί. Να ζωγραφίσω εκείνη την...

Σαν κουβάρι ξετυλίγεται η πόλη και σαν μίτος μυστικός κι αναταράζεται και βολοδέρνει σαν ξεχασμένος κήπος, που κάθε φύλλο απ΄τα κλαδιά του αρχίζει και μαραίνει. Και οι τύχες των ανθρώπων ανακατωμένες οι φλέβες από το αίμα ξεχασμένες απρόθυμα να ξεδιπλώνονται τα...

Χτυπάς την πόρτα και ξαναχτυπάς. Τα χρόνια έρχονται και φεύγουν χαράζοντας πάνω σου σημάδια μα εσύ επιμένεις να χτυπάς. Με το φθαρμένο σου βιολί τραγουδοποιός και γυρολόγος μονάχο και ελεύθερο πουλί με το χαμόγελο ολάνθιστο στα χείλη. Δεν σου ανοίγουν μα κι εσύ δεν...

Κλείστε τουλάχιστον τις πόρτες... χαθείτε μέσα στα ανήλιαγα ντουβάρια σας... Εσείς, που σας αφήσαμε και ορίζετε τις τύχες μας... Εσείς που κινείτε τα νήματα και μας φορτώνετε με όλα τα κρίματα. Μη μιλάτε μπροστά μας για επιτεύγματα για πρωτοπορίες και νεωτεριστικές...

Όλα δείχνουν ίδια Σαν να μη σκέφτηκε ποτέ ο άνθρωπος το επόμενο βήμα του ή σα να στρώθηκε από νωρίς ο δρόμος με κακοτράχαλες οδούς. Πόσα εμπόδια για να φτάσεις κανείς να συνταράξει μια ελπίδα κι ύστερα να αγκιστρωθεί πάνω της σε πορεία ακάθεκτου βουλιάγματος. Σαν...

Συνομιλίες ανούσιες τυπικές αναφωνήσεις χειρονομίες άνευρες και ψεύτικα χαμόγελα. Στραπατσαρισμένα όντα μέσα σε γκρίζους τοίχους και ανήλιαγα γραφεία. Όχι... όχι άλλο… Θέλω τον νου και τα μάτια ανοιχτά. Είναι ο ορίζοντας μπροστά γαλάζιος και ολόφωτος. Τα σύννεφα...

Κι αυτός ο αέρας δεν λέει να με πάρει μόνο φυσάει χαρούμενος και κορδωμένος και μου φωνάζει τραγουδιστά και περιπαικτικά πως είμαι από καιρό χαμένος. Σε άλλον κόσμο λέει πως περπατώ και μια ζωή πως ονειροβατώ. Αχ τι το θελα ο καημένος να του το εξομολογηθώ τον...

Σκελετωμένες ψυχές έρχονται στα όνειρά μου κάθε νύχτα με σκουριασμένες σάλπιγγες θορυβούν τη μοναξιά τους κλέβουν από τη δική μου τα στερνά της δάκρυα άνυδρες από αγάπη ματωμένες αιώνια οι πληγές τους βαδίζουν σα σκιές φαντασμάτων. Σέρνονται στο σκοτεινό τοπίο και...

Έβαψα μαύρα όλα τα τριαντάφυλλα στον κήπο ως ένδειξη διαμαρτυρίας. Μαύροι καπνοί βγαίνουν απ΄τα σπίτια κατάμαυροι και αποπνικτικοί. Το καλοκαίρι παίρνει εκδίκηση Ιούνιος – Ιούλιος – Αύγουστος. Ύστερα έρχεται το Φθινόπωρο σέρνοντας πίσω του τον θρήνο. Φαντάσματα...

Μην επαινείτε την πένα μου κύριοι πως γράφει λέτε αλήθειες. Το χέρι που τις γράφει πως τρέμει να ξέρετε. Τρέμει από φόβο τρέμει από απόγνωση μην το φιλοφρονείτε λοιπόν. Άχρηστο είναι τούτο το χέρι σε λευκές σελίδες μόνο δούλεψε από τους δρόμους μίσεψε. Ένα με το...

Νωρίς έρχεται η νύχτα πια τα παράθυρα κλείνουν ερμητικά η λύπη αποτραβιέται μονάχη μες στο σκοτάδι μήτε ένα φως στα σπίτια δεν ανάβει. Ετούτος ο τόπος στέκει σαν μνήμα πεσόντων εδώ στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου. Μόνο κάτι φαντάσματα κυκλοφορούν στους δρόμους για να...