Έξω από τη φυλακή της σάρκας πιο δυνατή
Ξημέρωσε,
με μιa επιθυμία αμετεώριστη
όπως κάθε φορά... Αύριο θα φύγω... …
Αρχική › Δημιουργοί › Δ › Ζωή Δικταίου
Δημιουργός
Ξημέρωσε,
με μιa επιθυμία αμετεώριστη
όπως κάθε φορά... Αύριο θα φύγω... …
Πάνω στα κλειστά βλέφαρα...
στάθηκε ο χρόνος
σύμμαχος, εχθρός, ποιος ξέρει, …
Έψαξε... μες τη σιωπή
και σε συρτάρια κλειστά
και στ' όνειρο του …
Θυμώνω, σπάνια πια.
Έμεινα μόνη
κοιτώντας με απλανές βλέμμα …
Στα δάκρυα του φεγγαριού ξορκίζω τ' άδεια βράδια
όσα η ζωή μου στέρησε φιλιά κι αγάπης χάδια
στου κεραυνού το ξάφνιασμα έρχομαι κι ας αργήσεις …
Τα χείλη σφραγίζουν το τελευταίο αντίο κλειστά
παίρνοντας μαζί τους μυστικά και φιλντισένιες στιγμές.
Μενεξέδες στολίζεται ο ορίζοντας …
Νυχτώνει, ανασαίνω την άνοιξη
λαίμαργα, κάτω από σκονισμένα φτερά
η ψυχή σφίγγεται περισσότερο …
Μυθοπλασίες ζωής
ακούρσευτη η θάλασσα του Νότου ανοίγεται
μαβιά βαθιά νερά του Λιβυκού …
Μου λείπεις,
η μοναξιά πάγωσε τη μνήμη
η μέρα προχωρά …
Θυμάμαι,
σε θυμάμαι αόριστα μελαγχολικό
είχες στα μάτια την κυριακάτικη θλίψη των άστρων …
Δραπετεύεις από τα σχήματα της ζωής
η καρδιά ακολουθεί την πτώση
στο γεμάτο ποτήρι του πόθου γλιστρούν παράπονα …
Είχαν επιστρέψει τα χελιδόνια, λασπωμένη η ακτή, έρημη
ένα πέταγμα φυγής ονειρεύεσαι
κρατάς την πίκρα για το τέλος …
Ένα παράθυρο ανοίγει διάπλατα στην άνοιξη
για να ξανακλείσει αθόρυβα σε μιαν ύποπτη σιωπή
την ώρα που με επίσημο ρυθμό …
Στ’ ακροδάχτυλα η θύμηση της αφής
περίεργα ακόμη γνώριμη
παράξενα ξένη. …
Βάρυνε η ατμόσφαιρα απότομα,
μυριάδες αδέσποτες σκέψεις
αφουγκράζεσαι τρέμοντας την αιωνιότητα …