-Τι συμβαίνει; Γιατί γελάς και μάλιστα κρυφά; -Εγώ; Γελώ εγώ; Βρε, ότι δε βλέπεις καλά είναι πολύ απλά γνωστόν, το ότι δεν ακούς κιόλας, δεν το ’ξερα. Δε μου λες; Νοείται γέλιο άηχο; Αυτό τότε ονομάζεται χαμόγελο, για να ξέρουμε και τι μολογάμε και να μην...

Αθήνα, στα χρόνια της μεταπολίτευσης. Ο χειμώνας έχει αποφασίσει δειλά-δειλά να παραχωρήσει τη θέση του στην άνοιξη. Το κρύο δεν είναι τόσο τσουχτερό, η βροχή, όμως, παραμένει να ταλαιπωρεί τους ανθρώπους, μα τροφοδοτεί τη φύση. Τα δέντρα έχουν αρχίσει να βγάζουν...

Φόβος είναι η καταγραφή στα κύτταρά σου της σάρκας σου που καίγεται και έχεις καταφέρει να επιβιώσεις με δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εγκαύματα στα δύο τρίτα του παιδικού σου σώματος, ύστερα από μία πυρκαγιά… Φόβος είναι η αποφυγή ακρωτηριασμού και η επιβίωσή σου,...

Και φτάνει η ώρα να το πεις. Δεν το πιστεύεις. Δεν το σκεφτόσουν ποτέ. Κι όμως… Μέχρι εδώ. Και το εννοείς με όλο σου το είναι. Δίνεις, δίνεις, δίνεις… Δεν περιμένεις να πάρεις. Θέλεις μονάχα ένα χαμόγελο και αντί γι’ αυτό εισπράττεις θυμό, κατηγόριες… Στήνεις τον...

Αρχές καλοκαιριού. Μια-δυο τα σχολεία κλείνουν. Οι πρόβες των παιδιών της έκτης τάξης, για την παράσταση που θ’ ανεβάσουν στο τέλος της χρονιάς, για ν’ αποχαιρετίσουν το Δημοτικό, έχουν φτάσει στο ζενίθ. Η «δασκάλα» τους, μα πάνω απ’ όλα φίλη τους, έχει χτυπήσει...

  Μεταφέρω την ιστορία όπως μου την είπαν. Η αλήθεια είναι πως της πρόσθεσα κάποια «καλλωπιστικά» στοιχεία, όπως και της αφαίρεσα σκληρές λέξεις, εικόνες και ωμότητες. «Μην μπλέξεις δικαστικά σε κληρονομικές και εδαφικές διαφορές με Κεφαλλονίτες. Έχω υπόθεση από το...

Σκέψεις σκόρπιες στο νου, εικόνες παντού. Από κάπου να πιαστείς κάτι για να πεις. Φταίει η εποχή; Αποκαλόκαιρο, αρχές του φθινοπώρου. Ο καιρός άστατος, όπως κι οι ζωές μας. Πώς να συνταιριάξεις λέξεις, πώς να γεννήσεις μια ιστορία, όταν η δική σου τείνει να γίνει...

«Μπήκε ο Σεπτέμβρης. Είναι ο μήνας εκείνος που, όπως μαθαίναμε τα παλιά τα χρόνια, φέρνει το Φθινόπωρο. Η εποχή εκείνη που προετοιμάζει τη φύση, αλλά και τους ζώντες οργανισμούς, να μπορέσουν να δεχθούν τον χειμώνα. Τα τελευταία, όμως, χρόνια τείνουν να αφανιστούν...

Γνωρίζεις άνθρωπο και θαρρείς πως γνωρίζεις ανθρώπους. Μοιράζεσαι μαζί τους κακές και καλές στιγμές σας. Προσπαθείς να είσαι πάντοτε δίπλα τους, πρώτα από αγάπη κι ύστερα από φιλότιμο, αναγνωρίζοντάς τους πως κι εκείνοι βρέθηκαν πλάι σου στις δύσκολες στιγμές σου....

Γεννήθηκα, μεγάλωσα και γέρασα με ανθρώπους που το πρώτο μέλημά τους ήταν η αξιοπρέπεια. Τα γονικά μου ποτέ δεν μοιράζονταν τις όποιες αναποδιές στη ζωή τους, αντίθετα, έδιναν πάντα την εικόνα εκείνων που δεν έχουν αντιμετωπίσει κανένα πρόβλημα. «Κάλλιο να σε...

Και στροβιλίζομαι σ’ ένα υπέροχο βαλς μαζί σου. Τα μπράτσα σου σιδερένια με κρατούν κι εγώ αφήνομαι να με οδηγείς εκεί, εκεί που θέλεις εσύ, γιατί εκεί είναι, εκεί είσαι το άλλο μου μισό. Οδήγησέ με, ν’ απογειωθώ, οδήγησέ με εκεί που κι άλλοι βρέθηκαν, εκεί που...

«Κι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου. Το ξέρεις. Το βλέπεις, μα πάνω απ’ όλα, το νιώθεις. Κι αναρωτιέσαι αν πέτυχες κάτι στη ζωή σου και τι. Κάνεις μια αναδρομή και βλέπεις, από τη δική σου σκοπιά, πως τo μόνο που κυριαρχούσε σε σένα, από γεννησιμιού σου σχεδόν, ήταν η...

Κι ήρθες και με πήρες απ’ το χέρι σ’ εποχές αλλοτινές και μου θύμησες παλιά και γνώριμα συναισθήματα. Κι ένα μόνιμο χαμόγελο στο πρόσωπό μου χαράχτηκε σαν σε διάβαζα, σαν διάβαζα όλα κείνα που με ζέση άπλωνες στο ολόλευκο χαρτί. Σ’ ευχαριστώ για τ’ όμορφο ταξίδι,...

Στεκόταν καιρό τώρα, εκεί, στη μαρίνα, να λικνίζεται παροπλισμένη, αφού ο καπετάνιος της δε ματαφάνηκε από τότε που τον πήραν, μετά το τελευταίο τους ταξίδι… Και οι δικοί του δεν την ξαναπλησίασαν και δεν της έδωσαν καμία σημασία. Μήπως εκείνη με τον καπετάνιο της...

Σε γνώρισα παιδάκι ακόμα… Σε είδα να μεγαλώνεις και σ’ έζησα στην ανάπτυξή σου σωματική, μα πάνω απ’ όλα ουσιαστική… Πόνεσες, σε πονέσαμε, μα εσύ εκεί, στο στόχο σου, να γίνεις καλός και ακριβοδίκαιος άνθρωπος, μα πάνω απ’ όλα Άνθρωπος. Αγωνίστηκες κι ακόμα δίνεις...

Λόγια, λόγια, λόγια… σκόρπια λόγια κενά χωρίς ουσία ορφανά από συναίσθημα… Λόγια για σένα, λόγια για τα κοινά, λόγια για το αύριο, όχι το δικό σου, λόγια για το αύριο άλλων, λόγια που δεν αφορούν εσένα… Στόματα ανοιγοκλείνουν ήχοι ξεπροβάλλουν ήχοι σκληροί...

Θυμός και πόνος, Ουρανός ανταριασμένος, Θάλασσα φουρτουνιασμένη. Δίκαιο ή άδικο, Αληθινό ή ψεύτικο, Καθαρό και βρώμικο, Σωστό και λάθος, Άσπρο και μαύρο, Φωνές, κραυγές Και εκκωφαντικές σιωπές. Όλα μαζί Μπερδεύονται, Παντρεύονται, Γελούν και κλαίνε. Τρών’ και...

Πώς να μην είναι όμορφη η μέρα σου, όταν πρωτοαντικρίζεις τον υπέρλαμπρο ήλιο; Πώς να μην είναι όμορφη η μέρα σου, όταν ακούς το κελάηδημα των πουλιών; Πώς να μην είναι όμορφη η μέρα σου, όταν ακούς το τιτίβισμα των παιδιών από το γειτονικό σχολειό; Κάθεσαι στο...

Και τώρα, τι; Σου έδωσα, σου έδωσα, της ψυχής μου το αίμα σου έδωσα. Με πάτησες, με πρόδωσες, με απαρνήθηκες και μ’ έσβησες απ’ τη ζωή σου. Δύο δεκαετίες ανέχθηκα την πλεονεξία σου. Έκλεισα τ’ αυτιά και την ψυχή μου, να μη νοιώθω το κυνηγητό σου. Κάποτε σε λάτρευα...