Δεν είναι ο ήχος της θάλασσας, που αφυπνίζει συνειδήσεις δεν είναι η λάμψη ενός αστεριού, που σε καθοδηγεί δεν είναι ο ήλιος που φωτίζει τη μέρα αλλά μια άγρυπνη καρδιά, σπαραχτικά θρηνεί! Μικροί θησαυροί μοιράζουν στολίδια τα κύματα τσάκισαν, ψυχές με συντρίμμια...

Όταν η μοναξιά γίνεται αφόρητη έτοιμη να σε πλακώσει σαν βράχος οι τοίχοι μοιάζουν σαν κελιά, πέφτουν επάνω σου. Ο αέρας σου κόβει την πνοή σου στερεί τη μυρωδιά, η σιγή νεκρώνει τα πάντα. Μιλάς με τον εαυτό σου σκέψεις άσχημες πνίγουν την ύπαρξή σου η ανάσα σου...

Βυθισμένη στην άβυσσο του πόνου προσμονή σε ένα άγγιγμα ελπίδας για μια ζεστή αγκαλιά. Κάτω από το αμυδρό φως της λάμπας μόνη, με γυμνές πατούσες, με κλειστές γροθιές, με τρύπιες τσέπες. Περπατώντας σε χωμάτινους δρόμους πίσω από μισογκρεμισμένες μάντρες, αράδες...

Ο Ποσειδώνας έριξε στη θάλασσα, την τρίαινα σημάδι και οι αναμνήσεις σκόρπισαν, μες τους τρελούς ανέμους παρέσυραν τα κύματα, θύελλες οργώσανε καράβια μεσοπέλαγα, τσάκισαν τα σκαριά τους. Άφωνα λόγια κούτσουρα, σαν κράτησε στο στήθος βαριά μεγάλα μυστικά, μες σε...

Κεντήθηκε μες το μυαλό, ο πόνος μαραζώνει περπάτησε ξυπόλυτο, στις λάσπες, στο λιοπύρι μ' αυτά τα μάτια της ψυχής, η ζωγραφιά γκριζάρει μέσα στις λύπες, οι φωνές και οι καημοί πληγιάζουν. Έχει ξεχάσει να αγαπά, φοβάται τα θηρία σαν άγριο τριαντάφυλλο, τ' αγκάθια το...

Πάνω στις μύτες των ποδιών, χόρεψε το φεγγάρι αέρινη, βελούδινη, ορθάνοιχτη βεντάλια μαντήλι ξετυλίχθηκε, σαν πέπλο από μετάξι κρεμάστηκαν στα χέρια της, κλωστές μαργαριτάρια. Σκιές στα ακροδάχτυλα, κινήσεις με τον ήχο στην αίγλη πάνω του χορού, το πνεύμα της...

Στη λάγνα ονειροπόληση με ίχνη φαντασίας η νοερή μας σκίαση ταξίδι αιχμαλωσίας. Λόγια που κλυδωνίστηκαν στην άδηλη τη μνήμη αινίγματα δεν λύθηκαν βρεθήκαμε σε δίνη. Τυφλό μεθύσι η ζωή υποταγή στο φως του στεφανωμένη καρτερεί τη νύφη να δει μπρος του. Γραμμές που...

Σίγησαν οι φωνές σ’ ένα κόσμο άδικο σίγησαν οι ψυχές,μέσα στην άβυσσο γκρέμισαν κάστρα, εισέβαλαν στα κελιά γιόμισαν τον κόσμο, με φόβο και ψευτιά. Πόνεσαν ανθρώπους και το μαχαίρι ένιωσαν πίκρες μικρές που έριξαν, τα ρούχα στη φωτιά. Κι ενώ φωνάζεις, για να...

Μέσα σ' ένα γκρεμισμένο σπίτι, γεμάτο φθορές εκεί μεγάλωσα. Τοίχοι με χώμα και πέτρα, που στο κάθε άγγιγμά τους έπεφταν καταγής. Μουχλιασμένες γωνίες και τρύπες στο πάτωμα που πεταγόντουσαν ποντίκια από μέσα. Θυμάμαι πως μεγάλωσα, με λίγα ή ελάχιστα φθορές που...

Ραγισμένη καρδιά, σπασμένη σαν βότσαλο σαν ξερό κομμάτι ξύλου, κούτσουρο που άδειασε και πλέει στη βαθιά θάλασσα. Στοχασμός για ένα ταξίδι, καράβι με σκέψεις πάνω σε ρότα με άσπρα σύννεφα που η μπόρα και το χαλάζι, τσάκισαν τη ψυχή. Μια ψυχή πονεμένη που...