Ραντεβού στον Πύργο του Άιφελ
?Μην μας ξεχάσεις, ε», με σκούντησε η Έλλη περιπαικτικά. «Θέλω να λαβαίνω μια κάρτα κάθε τρεις μέρες» πρόσθεσε. «Μην την ακούς. Κοίτα να βρεις κανένα κούκλο Γάλλο και άσε μας εμάς. Και προσοχή.…
Αρχική › Blog › Ιστορίες του βιβλίου
Κατηγορία
Ιστορίες του βιβλίου
Ιστορίες του βιβλίου στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
817 άρθρα · σελίδα 27 από 41
Σελίδα 27
Σελίδα 27 από 41
Cosme Esteban Rojas
Στο πρώτο ραντεβού επικράτησε ο στυγνός τεχνοκρατικός παλμός τού αντιπροσώπου τής εταιρείας, τού Herminio. Μια επιθετική βολιδοσκόπηση, με την ισχύ των «πραγματικών» δεδομένων» ήταν πάντα επιθυμητή…
Της ψυχής τα κρατημένα
Αρχές καλοκαιριού του 1972... Με μια πεταλούδα καρφιτσωμένη στο πέτο της λινής μου ζακέτας, μια μεταξωτή κορδέλα στα μαλλιά και μια πάνινη τσάντα γεμάτη βιβλία κατηφόριζα το πλακόστρωτο της…
Η φυγή
Το είχε αποφασίσει, θα έφευγε! Έβαλε τα ρούχα της σε μία βαλίτσα, λίγα και απαραίτητα. Το μόνο που ήθελε ήταν να φύγει. Δεν την ένοιαζε τι θα έπαιρνε ή τι θα άφηνε απλά μόνο να έφευγε μακριά, όσο πιο…
Ποιος έχει την Αγάπη και ποιος το Πάθος
Κάποιες φορές το άτομο που θέλεις να ξυπνήσεις μαζί του, αδυνατεί να είναι στο κρεβάτι σου. Και η γνωστή ιστορία σε όλους ότι το μαξιλάρι σου δέχεται τις αγκαλιές σου ίσως δεν είναι τόσο απίθανο. Και…
Το μαγικό βιβλίο
Ένα από τα βιβλία του, σχεδόν κρεμάμενο στο κενό, γλίστρησε. Εδώ και καιρό μόνο έβαζε νέους τόμους στα παραφορτωμένα ράφια της βιβλιοθήκης. Δεν είχε βγάλει ούτε έναν. Είχε ξεχάσει να διαβάζει. Όχι…
Κάνε το καλό και ρίχτο στο γιαλό!
Ήταν μεσημέρι, έκανε πολλή ζέστη. Τα τζιτζίκια είχαν στήσει τη δική τους συναυλία. Κάθε τόσο ένας συρτός, διαπεραστικός ήχος διέκοπτε το καλοκαιρινό σκηνικό. Ένα κόκκινο μεταλλικό τρίκυκλο ποδηλατάκι…
Τετάρτη
Πίεσε το φρένο αργά και σταθερά, επίτηδες το πήγε ως το τέρμα. Κόκκινο.
Χάρτινα παλάτια
Άφησα κάθε στιγμή μας να περάσει σαν ταινία από το μυαλό μου και εγώ καθόμουν ακίνητη, χωρίς να μπορώ να αναπνεύσω. Άκουσα τότε πάλι εκείνη τη μελωδία που με κάνει να ανατριχιάζω, τόσο γλυκιά, και…
Φωτογραφία γάμου
Έφυγες και με άφησες μαυροντυμένη και μόνη. Γιατί βιάστηκες να φύγεις; Δεν περίμενες να φύγουμε μαζί; Ξέχασες τι μου είχες υποσχεθεί; «Θα είμαι πάντα δίπλα σου για να μη φοβάσαι τίποτα» μου έλεγες…
Μια Κοπέλα Που Δεν Τη Λένε Άννα
‘Τι υπάρχει σ’ ένα όνομα; Αυτό που ονομάζουμε τριαντάφυλλο, με οποιοδήποτε άλλο όνομα θα μύριζε το ίδιο όμορφα.’
Στο βυθό…
Δε θα προλάβουμε καν να ξεντυθούμε. Θα βουτήξουμε στο μπλε. Με μια ανάσα. Δίχως ανάσα. Θα μας πούνε νεκρούς. Θα μας κάνουν τελετές. Κι εσύ και εγώ θα γελάμε. Ένα πλοίο στο βυθό, σπίτι καινούριο. Με…
Ευμεταβλητότητα
Λέει ο ποιητής στη Μούσα του: «Καλή μου για εξήγησέ μου κάτι που θα σου εκμυστηρευτώ, αφού όμως πρώτα θα μου επιτρέψεις να κάνω μια μικρούλα εισαγωγή.
Η πόλη του έρωτα
Το καλοκαίρι καίγονταν τα κορμιά. Μύριζε ο ιδρώτας αυτών που πηγαινοέρχονταν με μια ατέρμονη κίνηση που εναλλάσσονταν απ’ αργή τις ώρες της μεγάλης ζέστης, σε γρήγορη τις βραδινές ώρες. Θυμάρι το…
Κρητικός είναι ο Έρωτας τελικά
Ο Έρωτας ήταν Θεός για τους αρχαίους Έλληνες και για όσους μας αρέσει να πιστεύουμε πως το φτερωτό αγγελάκι πετά ανάμεσα στους ανθρώπους και έχει τη δύναμη να γεννά το ωραιότερο συναίσθημα στο κόσμο.…
Όπου αυτός προσπάθησε να κάνει αυτό που πρέπει
Μοιάζει λίγο με παραμύθι γατί συνέβη σε χρόνο παλαιό και σκονισμένο. Τότε δηλαδή που η σκόνη από τους χωματόδρομους άφηνε μια άσχημη γεύση στο στόμα, οι αποστάσεις κάτι χοντρούς κάλους στα πόδια και…
Online
Χτες βράδυ ήσουν Online. Ένα πράσινο κουμπί. Στρογγυλό και προκλητικό. Μιλήσαμε για τις ζωές μας. Μου χάρισες μουσική. Σου χάρισα συναισθήματα. Γελάσαμε με το ίδιο αστείο και πείραξε ο ένας τον…
Ευχαριστήριο γράμμα
Κατά ένα περίεργο τρόπο, τα φετινά Χριστούγεννα δεν ήταν για το Θωμά ευκαιρία για διασκέδαση, διακοπές και ξεφάντωμα, όπως το συνήθιζε. Η ζωή του ολόκληρη θα έλεγα, πως δεν ήταν ίδια μετά τον…
Το καπέλο
?Σύρε κι εσύ μωρ’ Κώστα μ’ να παρ’ς κάνα ρ’χαλάκ’ να ζεσταθεί το κοκαλάκι σ’, έτσ’ ζάρκα που είσαι, μανούλα μ’. Στ’ν εκκλησιά, Κυριακή σήμερα, μοιράζ’νε ου πρόεδρους με τουν παππ’ Αλέξ’ τα πράγματα…
Μετρήθηκαν επί τόπου σαράντα νεκρά πουλιά
Το κύμα έστρωνε στην ακτή αφρισμένη λευκή δαντέλα. Ο ήλιος σκαρφάλωνε νωχελικά τη σκάλα τ’ ουρανού. Η θάλασσα και η νύχτα είχαν κάνει το έργο τους. Πήγαν να ξαποστάσουν. Η θάλασσα βιάστηκε να κρυφτεί…
