Αρχική › Δημιουργοί › Ρ › Άννα Ρουμελιώτη
Δημιουργός
Άννα Ρουμελιώτη
Σελίδα 9
Σελίδα 9 από 15
Η μικρή στιγμή
Πάνω στα ξεραμένα φύλλα του φθινοπώρου
έγειρε κάποτε μια μικρή στιγμή.
Ανάλαφρη σαν χάδι έγειρε …
Να ‘ρθει η νύχτα
Κι οι ήχοι της μέρας πια ξεμακραίνουν απομεινάρια αισθήσεων κρυφά, που προσμένουν μια ανάσα, ένα χέρι ζεστό, ένα φιλί νυχτερινό. Το φεγγάρι απόψε πώς μοιάζει θολό μακρινό μες το φως του κουρασμένο…
Ας τραγουδήσουμε
Έλα να τραγουδήσουμε
η ώρα κυλάει
η καταιγίδα πλησιάζει …
Υπό σκέψη, της Άννας Ρουμελιώτη
Στέκομαι εδώ σε μια γωνιά σε έναν δρόμο με θέα την πολιτιστική κληρονομιά στέκομαι εδώ παρατηρώ μήνας γλυκός ετούτος ο φθινοπωρινός σαν να΄ναι Άνοιξη πως μοιάζει σαν να έχει γίνει κάποια περίεργη…
Η μετακόμιση των χρωμάτων, της Άννας Ρουμελιώτη
Θα μπορούσα τόσα να σου πω μαζεμένα και κρυφά, που στέκουν στο μυαλό μα οι νευρώνες μου νεκροί έτσι νιώθω και αργεί να ΄ρθει η νύχτα να με βρει να κάνω ήχο τη σιωπή. Το χέρι μου το άχρωμο γραφίδα…
Μες στο κουβάρι
Σαν κουβάρι ξετυλίγεται η πόλη
και σαν μίτος μυστικός
κι αναταράζεται και βολοδέρνει …
Μόνο για αγάπη
Χτυπάς την πόρτα και ξαναχτυπάς.
Τα χρόνια έρχονται και φεύγουν
χαράζοντας πάνω σου σημάδια …
Φιμωμένη κραυγή, της Άννας Ρουμελιώτη
Κλείστε τουλάχιστον τις πόρτες... χαθείτε μέσα στα ανήλιαγα ντουβάρια σας... Εσείς, που σας αφήσαμε και ορίζετε τις τύχες μας... Εσείς που κινείτε τα νήματα και μας φορτώνετε με όλα τα κρίματα. Μη…
Στο χρυσό κλουβί
Στο χρυσό το κλουβί
ένα ανάθεμα και ένα γιατί.
Κάθε μέρα που περνά …
μετρημένα βήματα
τοβιβλίο.net και οι εκδόσεις τοβιβλίο έχουν τη χαρά να παρουσιάσουν την πρώτη ποιητική συλλογή
τοβιβλίο
ISBN:978-618-81935-8-1 …
Για μια καταιγίδα
Όλα δείχνουν ίδια
Σαν να μη σκέφτηκε ποτέ ο άνθρωπος
το επόμενο βήμα του …
Η νύχτα…
Έχει και η νύχτα θλίψη
Και δάκρυα κοφτερά
Σαν μαχαιριού λεπίδα …
Άκου…
Συνομιλίες ανούσιες
τυπικές αναφωνήσεις
χειρονομίες άνευρες …
Κύκλος
Κι αυτός ο αέρας δεν λέει να με πάρει
μόνο φυσάει χαρούμενος και κορδωμένος
και μου φωνάζει τραγουδιστά και περιπαικτικά …
Με λένε βροχή, της Άννας Ρουμελιώτη
Κι εσύ λασπωμένο μου ρόδο επιμένεις πολύ να μου δείξεις το δρόμο για να βαδίσω στην επόμενη στροφή χωρίς άλλο αγκάθι στην ψυχή. Κι εσύ ουρανέ μου ακριβέ να με καλείς και στο γκρι και στο μπλε… μες…
Ένδειξη…
Έβαψα μαύρα
όλα τα τριαντάφυλλα
στον κήπο …
Στη σκοτεινή πλευρά του ήλιου, της Άννας Ρουμελιώτη
Νωρίς έρχεται η νύχτα πια τα παράθυρα κλείνουν ερμητικά η λύπη αποτραβιέται μονάχη μες στο σκοτάδι μήτε ένα φως στα σπίτια δεν ανάβει. Ετούτος ο τόπος στέκει σαν μνήμα πεσόντων εδώ στη σκοτεινή…
