Αρχική › Blog › Πεζογραφία

Κατηγορία

Πεζογραφία

Πεζογραφία στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.

1,007 άρθρα · σελίδα 2 από 51

Σελίδα 2

Σελίδα 2 από 51

Πού σου, άδη, το νίκος;

29.03.2026 · Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Στο όμορφο σπιτάκι της Άννας, λουλούδια στόλιζαν τα βάζα και ήλιος έλουζε τα δωμάτια.

Δεν φοβάμαι

22.03.2026 · Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Ένα και σήμερα μέχρι το πτυχίο. Άρα η Λένα στρώνεται στο γραφειάκι της, σαν καλή μαθήτρια, και κάνει πως διαβάζει για το πτυχίο, μέσα της, ενώ από έξω της παίρνει το στυλό και γράφει το ευχαριστήριο…

Η παρθενία της φαρμακεύτρας

09.03.2026 · Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Δεν φτάνει που το αμαρτωλό στρώμα το έβγαλε σε κοινή θέα, στην πρόσοψη του δίπατου σπιτιού, για να φαίνεται (διότι υποψιαζόταν πως ο άνδρας, - που τώρα κοιμάται μέσα και που πιο πριν ήπιε το τσάι με…

Τα κέρδισε όλα

14.02.2026 · Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Η Αλεξάνδρα, σκεπτική, έσκυψε το κεφάλι της, παραμερίζοντας ελαφρά τις γρίλιες με τα αηδόνια, με τις ελάχιστες χρυσές ανταύγειες του χειμωνιάτικου, δύοντος ήλιου, να πέφτουν μέσα στο δωμάτιο και…

Το κλειδί

28.01.2026 · Χρήστος Μαργανέλης

Στις 6 Ιανουαρίου 20.. μια είδηση από την Ελλάδα έκανε τον γύρο του διαδικτύου προκαλώντας, για μήνες, το ενδιαφέρον σε όλον τον κόσμο: «Σε κρίσιμη κατάσταση νοσηλεύεται σε νοσοκομείο της Αθήνας ο…

Η κόλαση έξω από εμάς

18.01.2026 · Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Στη Θεσσαλονίκη, η φοιτητική παρέα, απολαμβάνει τον φραπέ και λιάζεται σε μια από τις καφετέριες της Καμάρας, λίγο πιο κει σε ένα σκιερό παγκάκι, κάτω από έναν ήλιο του Σεπτεμβρίου.

Ημερολόγιο χωρίς λέξεις

27.10.2025 · Μαρία Νικολίνα Κοκκινάκη

Γρατζουνιές, σημάδια και σιωπές το διατρέχουν· μια τρανταχτή εξωτερίκευση όλων όσων έζησα, η οικοδόμηση του «εγώ» μου πάνω σε αλάτι, ήλιο και πείσμα.

Τη λένε Ελπίδα γιατί είναι Ψεύτικη

18.10.2025 · Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Τελείωσαν τα ψέματα. Ένα και σήμερα μέχρι το πτυχίο. Η Μίνα στρώνεται στο γραφειάκι της, σαν καλή μαθήτρια, και κάνει πως διαβάζει για το πτυχίο, μέσα της, ενώ από έξω της παίρνει το στυλό και γράφει…

Επείγοντα περιστατικά

04.07.2025 · Χρήστος Μαργανέλης

ΕΙΔΑ ΤΟΝ ΓΕΙΤΟΝΑ ΜΟΥ, τον Χάρη, να μπαίνει φουριόζος στο νοσοκομείο. Άρχισε να ρωτά κάτι, στα πεταχτά, όποιον έβρισκε μπρος του, χωρίς να σταματήσει. Συνέχιζε, τρέχοντας στους διαδρόμους, να κοιτά…

Της μάνας ο αποχαιρετισμός

07.06.2025 · Αργυρούλα Τσόλα

Ένα πουλί να προσπαθείνα προσπαθεί μα δεν μπορείαπ’ τής αγκάλες της να βγειτης μάνας της μοναδικής

Κλυταιμνήστρα

01.06.2025 · Φωτεινή Τζουβελέκη

Δύο μωρά γεννημένα από την ίδια μητέραμέσα στο ίδιο αυγό, δίπλα-δίπλα.Το όνομά της γράφτηκε στην ιστορία, χρυσό από τους θεούς —το δικό μου είναι γεμάτο σκόνη και σκιά.

Της μνήμης τα άνθη

24.05.2025 · Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου

Στη μικρή βεράντα της η κυρία Ειρήνη με ανοιχτή την τηλεόραση πότιζε τα λουλουδάκια της και ένα χαμόγελο άνθιζε στα γεροντικά χείλη της. Στην ίδια πολυκατοικία, δίπλα, σε απόσταση δύο μέτρων ήταν το…

Ο καπετάνιος

01.05.2025 · Φωτεινή Τζουβελέκη

Των θαλασσών τα λόγια τα ’μαθα μικρή,στα χείλη του παππού μου, στου κύματος τη βρύση.Καπετάνιος ήτανε, με βλέμμα ακριβό,κι ο άνεμος τον χαιρετούσε σαν να 'ταν αδελφός.

Ο αλγόριθμος στο χαμόγελό της!

19.04.2025 · Κώστας Θερμογιάννης

Η Ελένη καθόταν στο μικρό καφέ της γειτονιάς με τον καπουτσίνο της να κρυώνει δίπλα στον φορητό υπολογιστή. Στα 38 της χρόνια είχε μάθει να κρύβει τις ρυτίδες της με φίλτρα και τις απογοητεύσεις της…

Το αγόρι και το μενταγιόν

03.04.2025 · Ειρήνη Πατατανέ

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχαν όνειρα και φθινοπωρινές μπαλάντες και κάστρα στην άμμο. Και υπήρχε κι ένα αγόρι, του οποίου το όνομα ποτέ δεν συγκρατεί η μνήμη μου, που μπορούσε να εκμεταλλευτεί όλα…

Η μάνα της Φανής

12.02.2025 · Φωτεινή Τζουβελέκη

Τα βήματά μου ακολούθησαν τον μεγαλόσωμο αστυνομικό. Το ήξερα ότι δεν έπρεπε να τον ακολουθήσω, αλλά έπρεπε να τη δω. Ήθελα να είμαι κοντά της. Πάντα, όταν συμβαίνει κάτι σοβαρό, οι κόρες πάνε στις…