Της θάλασσας τα σήμαντρα, καράβια της Αυγής, θυμωμένο ξενύχτι η ψυχή τους, στα πέρατα! Γέλασε η Νεράιδα τ’ Ουρανού, στου βυθού την απέριττη επίπλωση! Χρυσάφι ο ήλιος κι ασημένια η φτελιά, δυο δελφίνια μιλάνε κι επαίρονται! Σημάδι κώδικα, αγύρτη νου! ’νός ψεύτικου...

Μακάρι ο Θεός να σε ευλογεί και να σε φροντίζει πάντα Μακάρι όλες οι ευχές σου να γίνουν πραγματικότητα Μακάρι πάντα να βοηθάς τους άλλους Και οι άλλοι εσένα Μακάρι να χτίσεις μια σκάλα για τα αστέρια Και να ανέβεις κάθε σκαλοπάτι Μακάρι να μείνεις νέος παντοτινά...

Αν ήταν η δικαιοσύνη σου αγάπη, ή ένα χαμόγελο, αφημένο στην πόρτα μου το πρωί. Αν το αδέκαστό σου, τρυφερότητα ήταν... Αν, λέω, σε κρατούσε ξάγρυπνη η προσμονή κάποιου τριξίματός μου στα σκαλιά σου... Θα φρόντιζες, ν’ αργήσει να τελειώσει της αντοχής το υφαντό. Θα...

Έκλεισε η πόρτα πίσω μου βαριά έστρωσε η θλίψη χαλί στη μοναξιά σε μια γεύση πικρή του έρωτα Οπλίστηκες με του ασημιού τη λόγχη έγινες διάπυρη απειλή μια φρίκη σκόρπισες στο έλεος και οι χτύποι της καρδιάς βρίσκουν καταφύγιο στα μύχια μαξιλάρια της φαντασίας Μια...

Έχω να μοιραστώ τα πάντα δεν έχω να μοιραστώ τίποτα. Σε τούτη τη ζωή μισοί μένουμε. Μισοί στο σώμα μας να κατοικούμε και μισοί σε άλλο σώμα. Η παλάμη μου σκεπάζει τα μάτια κι αν κλαίω δεν φαίνεται. Έχω να πω μα σωπαίνω η καθοδήγηση του χεριού αυτόματη σιωπηλά σπάνε...

Ξέρω πώς είναι να ξυπνάς μες στ’ αγκάθια, που καρφώνουν μόνο την ψυχή σου την άθλια Και πώς βράζουν σαν τον ήλιο τα σωθικά σου όσο στιγμές της ζωής σου περνάνε μπροστά σου Ψάχνεις να βρεις μια στιγμή να πιαστείς Την στιγμή που σε έκανε να θες να σωθείς Μα κι αυτή...

Οι στρατιές είχαν μόλις ξεκινήσει το καταστροφικό τους έργο. Οι αεροπορικές επιδρομές εξαπέλυαν μύδρους από τον ουρανό οι βομβαρδισμοί είχαν αρχίσει. Τα καταφύγια κατέρρευσαν από τη μοναξιά της αναμονής τα ράφια των απελπισμένων αναγκών μας άδειασαν από τις...

 Με λένε Βροχή∙ Κόρη της Γης και τ’ Ουρανού. Γεννήθηκα με την ανατολή μιας φθινοπωρινής μέρας. Η μάνα Γη με αναζητούσε κι εγώ κύλησα σα δάκρυα γοργά για να την αγκαλιάσω. Τ’ αστέρια καθρέφτισαν τα ευσυγκίνητα μάτια της κι εγώ πότισα γλυκόπικρα την πλάση. Καθώς...

Πέρασες, τους καλημέρισες, τους χαμογέλασες, χαρές τους έδωσες μα κι ευθύνες μιας ζωής. Χάρηκες, μαζί τους γέλασες, αγάπη έδωσες, όνειρα έπλασες μα και δρόμους της φυγής. Καταμεσής του δρόμου στάθηκες, κάθισες και στοχάστηκες. Απόφαση ζωής. - γράφει η Μηλιά...

Σολωμέ, Ποιητή μου, του λαού των Ελλήνων ξορκιστής του Κακού, φωτοδότης του νου είσαι συ, της Ζακύνθου το φιόρο, των κρίνων ευωδιές του Άι Λύπιου αναστάσιμου ανθού, της πατρίδας μου, ήλιε ανεσπέρων ακτίνων!   Ν’ αγρυπνάς σε θωρώ στ’ αλωνάκι του Στράνη και ν’...

Ο Σπύρος Κατηφόρης[1] εντάσσεται κριτικά στους ποιητές της αγανάκτησης. Αν και απέχει από την κοινωνική ποίηση, η στιχουργική του είναι σύμφυτη της καλλιτεχνικής "αγανάκτησης" προς το παλιό και της αναζήτησης μίας νέας εκφραστικής φόρμας. Η ποίηση του Κατηφόρη με...

Χρόνε, που γύρω μου γυρνάς τι θέλεις πάλι να μου πεις; Φθορά δεν είναι να ξεχνάς ό,τι ονειρεύτηκες παιδί; Κι αν καταφέρνεις να επιζείς δίχως αυτά που αναζητάς, δεν είναι αυτό φθορά ψυχής; Για ποια επούλωση μιλάς; _ γράφει η Λαμπρινή...

Μια χελώνα κάθεται στου λιβαδιού την άκρη κι από τα μάτια έκρυβε να μη φανεί το δάκρυ. Μονάχη πάντα γύριζε πολύ αργά το βράδυ κι αποζητούσε η φτωχή του βιαστικού ένα χάδι. Κανείς δεν εστεκότανε παρέα να της κάνει κι ας ήταν χίλια πρόβατα στη διπλανή τη στάνη. Τα...

Λένε πως τα πάντα μπορούν να αντικατασταθούν ωστόσο κάθε απόσταση δεν είναι κοντινή έτσι θυμάμαι κάθε πρόσωπο κάθε άνθρωπο που με έβαλε εδώ. Βλέπω το φως μου να έρχεται λαμπερό από τη Δύση στην Ανατολή οποιαδήποτε ημέρα τώρα θα απελευθερωθώ. Λένε πως κάθε άνθρωπος...

Στην ποίηση ο χρόνος αφορά ένα κεντρικό θέμα, καθώς συνδέεται με τη φθορά των ανθρώπων και των πραγμάτων ή των κοινωνικών συνθηκών. Χωρίς να αποτελεί μία αλυσίδα γεγονότων, με τη δύναμη του συναισθήματος ξεπερνά την απλή σηματοδότηση του τρίπτυχου...

Είχε στο βλέμμα θάλασσες και στο κορμί της δίχτυα. Τη συνάντησα στην αγορά Την ώρα που οι εργάτες ακόμα δεν είχαν βάλει μπρος. Στάθηκε δίπλα μου περιμένοντας στην ουρά. Δεν είδα αυτήν Τα μάτια της είδα Ό,τι κοιτούσε γινόταν ταξίδι Όποιον κοιτούσε γινόταν ναύτης Και...

Τα χέρια μου στάχτη κι ευχή γδαρμένα και ξερά με μια φλόγα βροχή βροχή, που έχει θεριέψει και ποτίζει μέσα μου το χθες να μπορώ να κοιτάζω το εμπρός με ανοιχτές τις πληγές. Τα χέρια μου φίλος και εχθρός έσπειραν πίκρα και θέρισαν φως άνθισαν στην καρδιά μου...

Φεύγεις… Το νιώθω φεύγεις. Κι ας είσαι εδώ. Τα μάτια σου θέλω να δω, να τα φιλήσω. Μα εκείνα κρύβουν χωρισμό. Και πώς θα ζήσω; Πώς να διώξω τον καημό; Μείνε για λίγο. Όσο μας αντέξει το σκοινί. Μέχρι την τελευταία μας σκηνή, πριν ξεψυχήσω. Μη φύγεις... Να αισθανθώ...

Περασμένα μεσάνυχτα. Γέλια, χαχανητά. Καπνός σε πνίγει, μα τα παράθυρα κλειστά. Η νύχτα οπισθοχωρεί, έρχεται το πρωί. Δακρύσαν τα παράθυρα, έπιασε δυνατή βροχή. Ο κόσμος φεύγει, μένω να τον κοιτώ. Φυγή που μοιάζει ανθρωποκυνηγητό. Ομπρέλες ψάχνουνε, μπερδεύουν τα...