Εάν τη ζωή δεν έχω  ένα τέλος επιθυμώ να με ραίνει με χαρά  σαν θα μακραίνω Άφησέ με να ανοίξω γυάλινη πόρτα λευκή Διάφανη και ελεύθερη  το κατώφλι να περάσω  Μια στιγμή να προφτάσω  δίχως τους λεπτοδείκτες δίχως τους μετρητές  που τη ζωή φυλακίζουν Εάν τη ζωή δεν...

Ο δρόμος έξω από το χωριό γεμάτος λεύκες. Όταν φυσά ο τόπος μοιάζει να χιονίζει. Λίγο να απλώσεις τα χέρια σου θα τυλιχτείς λευκά χνούδια στολίδια. Σε μια τέτοια απροσδιόριστη εποχή σε βρήκα να περνάς το στενό. Το μαύρο σου παλτό γεμάτο από άσπρες τέτοιες βούλες....

Απόγευμα και ένας ήχος σαν κύμα θα ταιριάζει πάντα σε τούτο το μπλε Λέξεις που δεν υπήρξαν ποτέ ξανά τώρα θάλασσα φτιάχνουν αλμυρή Χτύποι στην καρδιά στέρεα δηλώνουν πως για τίποτε άλλο δεν έχει οδηγηθεί παρά μόνο για τούτο το απόγευμα 5.55 και οι φλέβες μου...

Στο δωμάτιο πετάνε λέξεις με γρήγορες ταχύτητες. Στροβιλίζονται σε ένα κενό που γνωρίζω πως δεν είναι κενό. Απλώνω μια απόχη να τις πιάσω. Σαν ψαράς καλός. Σαν άπειρη συγγραφέας και σαν άτολμη ποιήτρια. Σα γυναίκα και σαν άνθρωπος. Σαν όλα αυτά μαζί και σαν τίποτα...

  Εγώ κλείδωσα για πάντα τις αλυσίδες μου  Εγώ άφησα μετέωρο το βήμα μου Εγώ σώπασα ξανά και ξανά και δηλητηρίασα τη σκέψη μου Εγώ έμπηξα το μαχαίρι σε όλες τις πληγές έκοψα τα χέρια μου και ρούφηξα το αίμα μου Εγώ έκανα πάντα πίσω και ποτέ εμπρός Τώρα με...

Θα το βάφαμε γκρι με γαλάζιους τόνους. Μια άσπρη τραπεζαρία με καρέκλες ασημένιες θα δέσποζε στο σαλόνι έτοιμη να δεχτεί πάνω της ακριβά σερβίτσια γεμισμένα με γεύσεις διαλεχτές. Στο παράθυρο θα έστεκαν αναμνηστικά από τα διάφορα ταξίδια. Οι καναπέδες θα είχαν το...

«Υπάρχει κάποιο είδος φυσικού νόμου σύμφωνα με τον οποίο οι οργανισμοί αιχμαλωτίζονται από το περιβάλλον τους. Ο οργανισμός υφίσταται μια μορφή φαντασιακής αιχμαλωσίας σε μια εξωτερική εικόνα. Είναι η φάση του καθρέφτη» Jacques Lacan, Γάλλος ψυχίατρος   Στα...

Δε με νοιάζει πια. Είπες ότι θα το μετανιώσω. Είπες και τι δεν είπες. Άπλωσες τις λέξεις σου αυταρχικά σίγουρες. Με εκείνη την αυτοπεποίθηση που σε χαρακτήριζε από τότε που με πρωτογνώρισες. Δε με πληγώνεις πια. Δε με ενοχλείς πια. Ναι, αυτό περισσότερο συμβαίνει....

  Στην καρδιά μου Νεφελώματα αγάπης σκορπούν Μες στο καλοκαίρι πουπουλένια ετούτη η βροχή Το ξέρω, άγγελοι κατοικούν σε αυτό το μέρος Παίζουν μελωδίες με άρπες και λύρες κρητικές Στης καρδιάς το νησί μόνο η θάλασσα και ο ήχος της Λευκά φτερουγίζει κάθε κρυφό...

Πίσω δεν έχω να κοιτάξω. Πίσω δεν έχω να σου βρω τίποτα. Πολύτιμοι λίθοι σε μπαούλο φυλαγμένοι δεν το άνοιξα και δε θα το ανοίξω. Μπορεί να ήταν θησαυροί μπορεί να μην ήταν. Πίσω δεν έχω να σου δώσω τίποτα. Μην κυνηγάς φαντάσματα. Τα έχω καλά φυλαγμένα σε έναν τόπο...

Αλλάζω συνεχώς τραγούδι στη λίστα μου. Τα αυτιά μου έχουνε τρυπήσει από τους ίδιους ήχους. Μονότονα κυλά η μουσική στα αυτιά. Όλα έχουνε δημιουργηθεί, σκέφτομαι. Όλα έχουνε εκτελεστεί με νότες και παύσεις και κλειδιά. Όλα έχουνε γραφτεί στο πεντάγραμμο. Όλα έχουνε...

Τα χρόνια μας ακουμπάνε σαν πυραμίδα Το ένα πάνω στο άλλο στερεώνονται Δίνουν το ανάλογο ύψος των εμπειριών Αφήνοντας εκτεθειμένες τις πληγές Προσθέτοντας προβλήματα ισορροπίας Βρίσκουμε μια θέση λευκή καταδεκτική στου χρόνου το απρόσμενο άπλωμα Περνώντας μέσα από...

  Ήσουν εκεί, στο γέλιο ενός παιδιού, που μου ‘φερε μια χούφτα θάλασσα να βρέξω τ’ ακροδάχτυλά μου στη διάφανη αλμύρα. Ήσουν εκεί, στο σύννεφο, που χάραξε με μια πινελιά στον καμβά του ουρανού ολόλευκη κορώνα, ακριβώς πάνω από το Κέλυφος, το ερημονήσι. Ήσουν...

Έχω πολλά για να σου πω και να σου μολογήσω Δεν ξέρω αλήθεια από πού και πώς θε ν' αρχινήσω! Μεγάλωσα και δε μπορώ ως ήμουν να περνάω κι ολημερίς σου γούζιομαι[1] γιατί μαθές πονάω! Δεν είναι τόσο πως πονεί, παιδί μου, το κορμί μου αλλά πονεί πολύ βαθιά η δόλια η...

Στο 7 καθέτως σε συμπληρώνω. Δε χωράς. Τα γράμματά σου περισσεύουν. Μου περισσεύεις; Σου περισσεύω; Ακόμα δεν το έχω αποφασίσει. Με αφήνει αδιάφορη η ιδέα της απόφασης. Αγαπώ οτιδήποτε αναποφάσιστο σχετίζεται με εμάς τους δυο. Να ‘σαι ό,τι θελήσει η στιγμή και όχι...