Εάν τη ζωή δεν έχω
ένα τέλος επιθυμώ
να με ραίνει με χαρά
σαν θα μακραίνω …
Αρχική › Δημιουργοί › Τ › Μάχη Τζουγανάκη
Δημιουργός
ένα τέλος επιθυμώ
να με ραίνει με χαρά
σαν θα μακραίνω …
Στο άσπρο χωριουδάκι, μικρό σαν κουφέτο, η καμπάνα χτυπά. Η γιαγιά μου αφήνει την κατσαρόλα και κάνει το σταυρό της. «Κάνε κι εσύ» μου διατάζει το βλέμμα της. Αφήνω το παιχνίδι μου και κάνω κι εγώ…
Ο δρόμος έξω από το χωριό γεμάτος λεύκες. Όταν φυσά ο τόπος μοιάζει να χιονίζει. Λίγο να απλώσεις τα χέρια σου θα τυλιχτείς λευκά χνούδια στολίδια. Σε μια τέτοια απροσδιόριστη εποχή σε βρήκα να…
Απόγευμα και ένας ήχος σαν κύμα
θα ταιριάζει πάντα σε τούτο το μπλε
Λέξεις που δεν υπήρξαν ποτέ ξανά …
Δε θα προλάβουμε καν να ξεντυθούμε. Θα βουτήξουμε στο μπλε. Με μια ανάσα. Δίχως ανάσα. Θα μας πούνε νεκρούς. Θα μας κάνουν τελετές. Κι εσύ και εγώ θα γελάμε. Ένα πλοίο στο βυθό, σπίτι καινούριο. Με…
Στο δωμάτιο πετάνε λέξεις με γρήγορες ταχύτητες. Στροβιλίζονται σε ένα κενό που γνωρίζω πως δεν είναι κενό. Απλώνω μια απόχη να τις πιάσω. Σαν ψαράς καλός. Σαν άπειρη συγγραφέας και σαν άτολμη…
Εγώ κλείδωσα για πάντα τις αλυσίδες μου Εγώ άφησα μετέωρο το βήμα μου Εγώ σώπασα ξανά και ξανά και δηλητηρίασα τη σκέψη μου Εγώ έμπηξα το μαχαίρι σε όλες τις πληγές έκοψα τα χέρια μου και ρούφηξα το…
Θα το βάφαμε γκρι με γαλάζιους τόνους. Μια άσπρη τραπεζαρία με καρέκλες ασημένιες θα δέσποζε στο σαλόνι έτοιμη να δεχτεί πάνω της ακριβά σερβίτσια γεμισμένα με γεύσεις διαλεχτές. Στο παράθυρο θα…
Είναι και εκείνες οι μέρες που μου λείπεις. Αρπάζω ό,τι βρω μπροστά μου και απασχολώ το μυαλό. Είναι οι ώρες εκείνες που μπορώ να κάνω το οτιδήποτε. Και να μη μου αρκεί. Μπορώ να φύγω με το…
?Υπάρχει κάποιο είδος φυσικού νόμου σύμφωνα με τον οποίο οι οργανισμοί αιχμαλωτίζονται από το περιβάλλον τους. Ο οργανισμός υφίσταται μια μορφή φαντασιακής αιχμαλωσίας σε μια εξωτερική εικόνα. Είναι…
Είπες ότι θα το μετανιώσω. Είπες και τι δεν είπες. Άπλωσες τις λέξεις σου αυταρχικά σίγουρες. Με εκείνη την αυτοπεποίθηση που σε χαρακτήριζε από τότε που με πρωτογνώρισες. Δε με πληγώνεις πια. Δε με…
Την είδα να περνά από μπροστά μου. Σηκώθηκα και την ακολούθησα.
Φωτογραφία: Μάχη Τζουγανάκη
Στην καρδιά μου Νεφελώματα αγάπης σκορπούν
Μες στο καλοκαίρι πουπουλένια ετούτη η βροχή …
Πίσω δεν έχω να κοιτάξω. Πίσω δεν έχω να σου βρω τίποτα. Πολύτιμοι λίθοι σε μπαούλο φυλαγμένοι δεν το άνοιξα και δε θα το ανοίξω. Μπορεί να ήταν θησαυροί μπορεί να μην ήταν. Πίσω δεν έχω να σου δώσω…
Αλλάζω συνεχώς τραγούδι στη λίστα μου. Τα αυτιά μου έχουνε τρυπήσει από τους ίδιους ήχους. Μονότονα κυλά η μουσική στα αυτιά. Όλα έχουνε δημιουργηθεί, σκέφτομαι. Όλα έχουνε εκτελεστεί με νότες και…
Απρογραμμάτιστα σε ποθώ. Δυαδικά σου ανήκω. Ένα σώμα έχω γεμάτο από καλώδια κι όμως ιδρώνει στη σκέψη σου. Αναβοσβήνουν οι λυχνίες μου σε ένα κύκλωμα που ασθενεί. Μια νοητή σειρά αλγοριθμική,…
Τα χρόνια μας ακουμπάνε σαν πυραμίδα
Το ένα πάνω στο άλλο στερεώνονται
Δίνουν το ανάλογο ύψος των εμπειριών …
Ήσουν εκεί, στο γέλιο ενός παιδιού, που μου ‘φερε μια χούφτα θάλασσα να βρέξω τ’ ακροδάχτυλά μου στη διάφανη αλμύρα. Ήσουν εκεί, στο σύννεφο, που χάραξε με μια πινελιά στον καμβά του ουρανού ολόλευκη…
Στο 7 καθέτως σε συμπληρώνω. Δε χωράς. Τα γράμματά σου περισσεύουν. Μου περισσεύεις; Σου περισσεύω; Ακόμα δεν το έχω αποφασίσει. Με αφήνει αδιάφορη η ιδέα της απόφασης. Αγαπώ οτιδήποτε αναποφάσιστο…