[ποτέ μην κλείνεις τα μάτια] Σκοτεινές οι μέρες τελευταία αέρας λυσσομανά στις προβλήτες τα δέντρα λυγίζουν μπροστά του η θάλασσα ξεβράζει παραπειστικά λόγια που γίναν όνειρα και γκρεμιστήκαν σ' αυτούς που λίγο απάγκιο ζητήσαν είναι αλήθεια η μάχη νεκροί...

Μέρες λιγοστές Την Ευτυχία μου είχα Κρεμασμένη στο στήθος Λάφυρο ή φυλαχτό Δεν ξέρω αν ήταν Μια μέρα αρπακτική Από κακούς καιρούς Γύμνωσε ο λαιμός μου Άδειασε κι η ψυχή Απορυθμισμένος εαυτός Τα βήματα σέρνω στο χώμα Στα καλντερίμια του νου Οχτάρια κάνω βραδινά...

Φιγούρα γραφική. Σε περίμενα και πάλι να φανείς. Έξω από το περίπτερο με τα περιοδικά και τις τυχερές σακούλες για τα πιτσιρίκια. Λογάριαζα τη δική μου τύχη σε τούτα τα πρωινά. Κοιτούσα τους τίτλους στις εφημερίδες και έφτιαχνα με το νου μου ένα εξώφυλλο που να μας...

Δώδεκα παρά και η ίδια συνήθεια. Ένα άδειο μπουκάλι κρασί. Αγορασμένο πριν λίγο από την απέναντι κάβα. Φορώ και πάλι τα λόγια σου. Απάντησες με δυο τρεις λέξεις και μια έξυπνη ατάκα στις διαγώνιες σκέψεις μου και με καληνύχτισες. Κάποιο μπαράκι σε έχει φιγούρα...

  Μ. Δευτέρα Στον ύπνο μου αθώες μαργαρίτες πετούν σκορπίζουν τα λευκά τους πέταλα μοιράζοντας τα σ' αγαπώ διώκοντας το φθόνο[1] Μ. Τρίτη Αέρας εποχιακός σβήνει το λυχνάρι Βάστα ψυχή μου σε βαρέλι σφραγιστό λάδι περισσευούμενο[2] Να μη μου σβήσει η ευχή  Μ....

Ονειρεύομαι έναν κόσμο του κουτιού χωρίς περιτυλίγματα και σιλοτέιπ Έναν κόσμο παρθένο και αθώο που να μην ξέρει καθόλου να μιλεί καμία γλώσσα να μην γνωρίζει που να μην έχει συλλαβίσει τίποτα Ονειρεύομαι έναν κόσμο της Αρχής μία κουκίδα σε νέο σύστημα αξόνων μία...

Στα χέρια μου σε έχω Στο σώμα σε φορώ Η μέρα γράφει την ευχή Κι ο ουρανός γελά   Ανάσα ανάσας Στο στόμα ταιριάζει Χτύπος που διπλοχτυπά στην καρδιά   Μέρα ολοζώντανη Ανατολή ψυχής Η εκκλησιά αντίκρυ Θυμιάζει με βασιλικό   Η μέρα γράφει Οι καιροί τη...

  Γιάε τη μνήμη πώς γροικά να ανοίξω τα συρτάρια κι ενός μεγάλου μου σεβντά να ανοίξω τα πορτάρια Χωριό μου απού απλώνεσαι στης μνήμης μου το χώμα Αχνίζεις την ανάμνηση και νοσταλγεί το σώμα   Δεν αδικώ της μνήμης μου την όμορφη τη σκάλα Κάθε εικόνα που...

  Όλα θα στα έδινα… …αν ετούτη η ζαριά έφερνε από την αρχή εκείνες τις εξάρες. Μα ήρθαν άλλες κι άλλες και με βρήκες στη μέση του μονοπατιού μου. Τρία βήματα και μπαίνω επιτέλους σε εκείνο το σπίτι που πάλευα τόσο καιρό να φτάσω. Ένα πιόνι είμαι και εγώ...

Στα στέκια μυρίζει το γιασεμί και απλώνουν οι βουκαμβίλιες. Περπατώ και τα μάτια μου ζωγραφίζουν ασπροντυμένα χαμόσπιτα με ολάνοιχτα παραθύρια που φυσά ο αέρας τα δαντελωτά τους κουρτινάκια. Το πλάνο με θέλει διαβάτη τουρίστα και κάτοικο μαζί. Ντυμένο με τα χτεσινά...

«Κοίτα με άδειος είμαι… Τούτα που βλέπεις τα δάκρυα Της κούνιας μου είναι του παγωμένου μου δωματίου Κοίτα με που δεν αντέχω τον ήλιο, μου καίει τις πληγές μα εγώ έμαθα να τις ξύνω τόσο καιρό για να ματώνουν Κι ύστερα στα κρυφά να ρουφάω το ζεστό μου αίμα να ξεδιψώ...

Ένας ήλιος ζεστός τρυπά το σώμα μου που τρέμει Τον ποθώ και το ξέρει μα τον αρνιέμαι σαν ξένο σώμα Ζεσταίνει τα μουλιασμένα μου χέρια στεγνώνει το κλαδί Δεν ξέρω πόση ώρα έχει περάσει πάνω στο βράχο τούτο Ασήμισε περισσότερο από τις αχτίδες ή γκρίζαρε η ματιά; Το...

Με το χέρι στο πόμολο κρατιέμαι αδύναμα στον αέρα Για λίγα μέτρα το θέαμα γελοίο θα πρέπει να ήταν Στις ειδήσεις θα το είπαν στα νέα της ημέρας επαναληπτικά Πως πάνω από μια θάλασσα κουστουμαρισμένο πετούμενο Απειλούσε ολόκληρη την ανθρωπότητα Ο δερμάτινος...

Με βήματα νωχελικά αντικρίζω τη νέα μου μέρα Επιμένω βαθιά πως δε διαφέρει σε τίποτα μα πάλι αγνοώ Μια κλέφτρα αλλαγή που έχει ήδη τρυπώσει στην ντουλάπα Φορώ το καθημερινό μου κουστούμι και ρυθμίζω το ρολόι Ένα χάπι αναισθησίας και λίγο νερό μεταλλικό Ο δρόμος...

Το στρώμα μου με τσιμπά και με ενοχλεί Ένας αχινός περπατά πάνω στις κουβέρτες μου Το ξέρω πως πλανιέμαι οικτρά και αλλάζω πλευρό Με ενοχλεί η θύμηση μιας στιγμής που δεν έχω ζήσει Αφόρητο το συναίσθημα ενός επαναληπτικού μέλλοντος Η μέρα με βρίσκει με τα σεντόνια...

Η σκέψη μου δε με αφήνει να ηρεμήσω στο κρεβάτι Η θέα της θάλασσας γυαλίζει στα κλειστά βλέφαρά μου Εκεί έξω ένα κύμα με περιμένει για κάποιο λόγο Όνειρο εφιάλτης το ξέρω πως σίγουρα ήταν, το αρνιέμαι Τα βιβλία το γράφουν καθαρά πως κάπως έτσι γεννιούνται οι...

Άνοιξα με φόρα την πόρτα του σπιτιού μου Ένας ήχος γρατζούναγε τόση ώρα το βράδυ μου Λίγα μέτρα μπροστά από τον ξερό μου κήπο Μια θάλασσα καταγάλανη έφτιαχνε ένα κύμα Δεν ξέρω αν την κάλεσα ή αν τυχαία με βρήκε Και εξήγηση δεν ήμουν ικανός να δώσω για τούτο το...

Κόρη πού κοιτάς; Σε ποια θάλασσα τον πόνο σου ρίχνεις ένας βράχος συγκρατεί ένα κύμα βυσσινί Μη να ‘ναι που ‘δες ψάρι χλωμό απτέρυγο; Μη να ‘ναι που σε ξύπνησε φεγγάρι σβηστό; Κόρη πού κλαις; Σε ποιο βραδινό στεναγμό σ’ ακούσαν οι γλάροι ποια ανάμνηση ζεστή ζητούν...